DE OUDJES
De oudjes praten niet of hoogstens af en toe met stille ogentaal
Zelfs rijk zijn ze toch arm en zonder toekomstbeeld een hart voor allen al
Hun huis geurt witte was, lavendel, koperpoets en het weerwoord van weleer
Oud zijn Amsterdam is oud zijn op een dorp, men leeft er nauwelijks meer
Eens lachten ze teveel en daarom sleept hun stem, als het over vroeger gaat
Eens huilden ze teveel en daarom parelt soms een traan langs hun gelaat
En als hun hand soms beeft, is dat dan om de klok die oud wordt op de schouw
Die slingert, kom je mee, kom je ja, kom je nee, slingert ik wacht op jou
De oudjes dromen niet, hun boeken ingedut, het harmonium op slot
De poes is ook al dood, het zondags glaasje port maakt niet meer dol of zot
De oudjes zitten stil, gerimpeld hun gebaar, hun wereld uitgezet
Van ‘t bed naar het raam, van ‘t bed naar de fauteuil en van ‘t bed naar bed
Ze gaan alleen nog uit, voorzichtig arm aan arm, gekleed in mijmerij
Voor de begrafenis van wie nog ouder was, nog lelijker dan zij
Een uur van stille rouw, dan is daar weer de klok die voort klikt op de schouw
Die slingert, kom je mee, kom je ja, kom je nee, slingert ik wacht op jou
De oudjes sterven niet, eens vallen ze in slaap en slapen al te lang
Ze klampen zich wel vast, maar vallen doen ze toch, al zijn ze vallens bang
Een valt, de ander blijft, degene die ‘t liefste was, ‘t meest of het minst in tel
Dat doet er weinig toe, degene die achterblijft is het eerste in de hel
Soms ziet u hem wel gaan, soms ziet u haar wel staan triest in een regen straat
Al schuifelend door vandaag, prevelend een zacht excuus dat het niet vlugger gaat
U ziet ze voor u uit, wegvluchtend voor de klok die voort klikt op de schouw
Die slingert, kom je mee, kom je ja, kom je nee, slingert ik wacht op jou
Die slingert, kom toch mee, kom je ja, kom je nee, slingert en wacht op ons
(Jasperina de Jong – De Oudjes)