Van de week was ik de verzamel‑dvd’s van Back To The 80’s een beetje aan het doorkijken en luisteren. En al snel bevond ik mij in gedachten weer helemaal terug aan het begin van de jaren ’80. De overgang van disco naar punk, rap, ska… Bands als Wham!, Level 42, Doe Maar, Spargo — ze komen allemaal voorbij. Hun muziek brengt me terug naar mijn tienertijd. Elke vrijdag mijn zakgeld spenderen aan de platen die uit de Top 40 waren verdwenen en in de uitverkoopbak belandden. De klassenavonden, die ik natuurlijk deels ook organiseerde, de brede ribbroeken en leren stropdasjes. Het stappen in de disco… Ja, die goeie ouwe tijd.
Midden in mijn mijmeringen stapt mijn zus binnen. Ook zij herinnert zich die tijd nog. Hoe tureluurs ze werd omdat ik nooit de muziek uit kon draaien, maar altijd maar kleine stukjes beluisterde. Dat ik elke week iedereen de kop gek zeurde om mijn platen een cijfer te geven, zodat ik zelf een Top 40 kon samenstellen. Dat klonk toch heel anders dan ik mij herinnerde. Vreemd dat men zo selectief is in onthouden. Om eerlijk te zijn… mijn herinneringen klonken beter.