Wat doe je als je een dag vrij hebt genomen om niet in de hitte op kantoor te zitten? Dan zoek je de koelte op — en waar kan dat beter dan in een heerlijk koel kasteel? Wat speurwerk op het internet leidde ons naar het plaatsje Oud‑Zuylen, dat op steenworp afstand van Utrecht ligt, netjes verscholen aan de Vecht. Het kasteel is een plaatje om te zien. Het origineel stamt uit het begin van de 13de eeuw en diende in het begin als militair kasteel. Pas na een ingrijpende verbouwing in 1752 werd het permanent bewoond. Het kasteel is van 1665 tot 1951 in het bezit geweest van de familie Van Tuyll van Serooskerken. De bekendste inwoner is waarschijnlijk Belle van Zuylen (Isabella‑Agneta‑Elisabeth van Tuyll van Serooskerken), die leefde van 1740 tot 1805 en in haar tijd tot de invloedrijkste vrouwen van de wereld behoorde. Ze was schrijfster, onderhield briefcontact met vele hooggeplaatste personen, gaf flink af op de adel en was bovendien zeer emancipatoir ingesteld. Een vrouw met ballen dus.
Het kasteel wist ons vanaf het eerste ogenblik te bekoren en we voelden ons er meteen thuis. Helaas waren we net te laat voor de rondleiding. Maar geen nood: het terras met zijn vele parasols lonkte ons tegemoet, en onder het genot van een drankje en een appelpunt namen we plaats langs de slotgracht. De sfeer was rustgevend en sereen. We keken uit op de prachtige kasteeltuin; de slotgracht lag er heerlijk verkwikkend bij. Af en toe kwam er een vis boven om wat extra lucht te happen, en een bonte mengeling van vlinders en libellen doorkliefde de zwoele lucht. Tegen de kasteelmuur kronkelde een voor ons onbekende boom of struik die prachtige vruchten droeg. Was dit een moerbei? We besloten de tuin nader te inspecteren.
Het was duidelijk te zien dat ook deze tuin te lijden had onder de allesverzengende hitte. Maar deze wat kleine tuin herbergde toch verschillende stijlen: een Engelse landschapstuin, een rozentuin, een baroktuin, enzovoort. Opmerkelijk waren de vele appel- en perenbomen die behoorlijk goed in hun fruit zaten. Je begrijpt wel: ons fototoestel klikte regelmatig en de resultaten zijn hieronder te vinden. Al veel te snel was het weer tijd om terug te keren naar het kasteel voor de rondleiding. De groep van negen man was gelukkig niet te groot, en wij werden rondgeleid door een zeer sympathieke oude heer die wel wat van Appie Baantjer weg had. Het thema van de rondleiding was het leven van de laatste twee families die in dit huis hebben gewoond. Hoe verliep zo’n dag op het kasteel? Wat deden de baron en zijn vrouw? Maar ook het personeel kwam uitgebreid aan bod. De goede man kon zeer levendig vertellen en was op dreef, want de rondleiding die eigenlijk vijf kwartier duurde, liep uit tot dik anderhalf uur. Maar hij kon zo boeiend en enthousiast vertellen, en bovendien hing het slot vol prachtige schilderijen. Vooral de ontvangstzaal, met zijn wandtapijten van meer dan 350 jaar oud, was zeer indrukwekkend.
Na een kleine verkoeling namen we afscheid van Slot Zuylen om een tussenstop te maken in Breukelen. Bij hun vorige bezoek waren Pasula en Wim gestuit op een heerlijk kaaswinkeltje. Als kaasfreakje van het eerste uur móést en zou ik dat ook zien. Wim voelde zijn portemonnee al met de minuut lichter worden. Wat word je toch hebberig in zo’n winkel. Gelukkig was Pasula als eerste aan de beurt, en wat ging ze tekeer als een beest. Ik was even bang dat er geen kaas meer voor mij over zou blijven. Toen wij de winkel binnenkwamen waren wij de enigen; toen Pasula klaar was, was de winkel gevuld met mensen. Of dit klanten waren of kijkers die zo’n kaaskoopmonster aan het werk wilden zien, is mij nog onduidelijk.
Toen was het mijn beurt: peppadewkaas, fenegriek-, sambal- en geitenkaas met aardappelschillen. Oh ja, laat ik de brie calvados niet vergeten… De kaaswinkelmijnheer had die dag een goede omzet dankzij ons. Omdat het te warm was om op een terrasje te eten en omdat ik bang was dat de kazen de hitte niet zouden overleven (ze smelten de kazen…), besloten we maar naar huis te gaan om daar een lichte maaltijd te nuttigen. Terwijl Pasula en Wim geen puf meer hadden om boodschappen te doen, mocht ik in mijn uppie. Dat was geen probleem, en ik kwam er zelfs nog een andere blogger tegen.
Het avondeten was snel gevonden: country‑aardappeltjes, diverse salades, wat kipnuggets en natuurlijk als afsluiting een koel waterijsje. Dat is de manier om een coole, hete dag te eindigen.