Terwijl ik hier nog een beetje duf voor mij uit zit te staren en druk bezig ben om wakker te worden, dringt het eindelijk tot me door dat we over drie weken al met vakantie gaan. Voor het eerst gaan we dit keer weg met mijn familie. Niet zoals we gewend zijn naar Denemarken of Italië, maar dit keer voor het eerst naar Frankrijk — de Provence om precies te zijn. We hebben in de gidsen naar diverse huisjes gekeken in Italië, Spanje en Frankrijk, en uiteindelijk is het dit geworden: een mooi huisje voor negen personen, zo’n zestig kilometer van Nice.
Er zit me alleen één ding niet lekker. De laatste twee kilometer moeten worden afgelegd via een onverharde weg in heuvelachtig gebied. Jaja, daar komt mijn hoogtevrees weer om de hoek kijken… Ik zie er nu al tegenop. Elke keer als we ergens naartoe gaan, boodschappen moeten doen, noem maar op: heuveltje op, heuveltje af. En let op mijn woorden, dat “heuveltje” blijkt natuurlijk een steile berg te zijn met aan één kant een ravijn. Die pech heb ik altijd.
Vorige week is Ajax naar de dierenarts geweest voor zijn prikjes, ter voorbereiding op zijn logeerpartij in het kattenpension. Nee, dat kon hij niet waarderen, en de hele avond kregen we de negeerbehandeling van mijnheer! De auto is volgende week aan de beurt — de grote beurt wel te verstaan. In het weekend gaan we nog wat informatieboekjes halen over de pracht en praal van de Provence en de Côte d’Azur, want we willen tenslotte wel wat zien… En dan, over tweeënhalve week, begint het grote avontuur. (Dit wordt ongetwijfeld vervolgd…)