Vanaf het prille begin heb ik een haat-liefdeverhouding met het fenomeen mobiele telefoon. Natuurlijk is zo’n ding handig als je ergens met pech staat of voor andere noodgevallen. Helaas worden ze daar zelden voor gebruikt, wat resulteert in talloze onzinnige gesprekken. Vooral tijdens mijn treinreizen word je lastiggevallen met de meest zinloze conversaties die standaard beginnen met: “Waar ben je?” Soms is de andere kant slechts één treinstel verder.
“Ik zie een koe.” “Oh, jij ook? Hahaha.” “Wij eten vanavond spruitjes.” “Ik draag een geel bloesje.”
Kortom: een half uur gepraat, maar niets gezegd. Van alle kanten word je belaagd door de meest vreselijke ringtones, in zichzelf pratende vreemde vogels met een “oortje” in, en luidruchtig kwebbelende tantes.
Maar de techniek staat niet stil: de huidige mobiele telefoon is geëvolueerd. Het is tegenwoordig een alleskunner. Hij maakt foto’s, filmpjes, hij trilt (altijd prettig voor de dames), en je kunt hem tegenwoordig ook gebruiken als mp3-speler. Hij maakt nog net je eten niet klaar.
Maar vernieuwing is niet altijd vooruitgang, want vooral de mp3‑functie is uiterst irritant. Het is namelijk de nieuwste rage om in de trein gewoon muziek te beluisteren via de telefoon zelf. Opmerkelijk is dat dit meestal gebeurt door een bepaalde groep mensen, waardoor een razende rapper met iel geluid zijn woorden uit het kleine speakertje perst op een geluidsniveau dat zeer onprettig is. Zelfs een joekie‑joekie‑recordertje uit het jaar nul klinkt tien keer beter.
Als je dan zo nodig muziek wilt luisteren, doe dan een oortje in en ga niet showen met je vette mobiel, want geloof me: je slaat een vet modderfiguur.