Ben je ook zo dol op zwoele ballads? Ik ook. Er valt mij altijd maar één ding op: het is altijd jongetje/meisje. Dat komt natuurlijk het meest voor, maar toch is er zo’n tien procent van de bevolking die dat anders doet. Het was uiteindelijk een kinderboekenschrijfster die dit taboe in de jaren ’60 en ’70 durfde te doorbreken. Annie M.G. Schmidt is waarschijnlijk een van de grootste vertellers van de vorige eeuw. Maar behalve leuke kinderboeken en tv‑series schreef ze ook geweldige musicals.

Een van deze musicals was Foxtrot, dat zich afspeelt in de jaren dertig. Willem Nijholt zingt daarin een van de prachtigste nummers, dat de gevoelens van veel homo’s en lesbiennes goed onder woorden brengt. Maar ook Prinses Pasula heeft begrepen dat het niet altijd jongetje/meisje hoeft te zijn — lees haar logje maar eens dat ze vannacht zal plaatsen. Ik zal je alvast een voorproefje geven met dit prachtige nummer van Annie M.G. Schmidt, gezongen door Willem Nijholt:

SORRY DAT IK BESTA

Van de week was ik de verzamel‑dvd’s van Back To The 80’s een beetje aan het doorkijken en luisteren. En al snel bevond ik mij in gedachten weer helemaal terug aan het begin van de jaren ’80. De overgang van disco naar punk, rap, ska… Bands als Wham!, Level 42, Doe Maar, Spargo — ze komen allemaal voorbij. Hun muziek brengt me terug naar mijn tienertijd. Elke vrijdag mijn zakgeld spenderen aan de platen die uit de Top 40 waren verdwenen en in de uitverkoopbak belandden. De klassenavonden, die ik natuurlijk deels ook organiseerde, de brede ribbroeken en leren stropdasjes. Het stappen in de disco… Ja, die goeie ouwe tijd.

Midden in mijn mijmeringen stapt mijn zus binnen. Ook zij herinnert zich die tijd nog. Hoe tureluurs ze werd omdat ik nooit de muziek uit kon draaien, maar altijd maar kleine stukjes beluisterde. Dat ik elke week iedereen de kop gek zeurde om mijn platen een cijfer te geven, zodat ik zelf een Top 40 kon samenstellen. Dat klonk toch heel anders dan ik mij herinnerde. Vreemd dat men zo selectief is in onthouden. Om eerlijk te zijn… mijn herinneringen klonken beter.

Gisteren is Pasula op Wim’s verzoek toch maar even naar de dokter geweest. Zelf wuift ze elk pijntje en elke klacht weg. De dame is te actief en weigert gewoon ziek te worden. Maar gisteren werd ze door de dokter even teruggefloten, en het scheelde weinig of hij had haar over de knie gelegd en een flink pak voor de broek gegeven. Pasula is dan ook flink geschrokken van wat de dokter haar te melden had, en ook wij hadden niet gedacht dat het zo erg was. Het resultaat: de oude antibiotica‑maagd moest er nu echt aan geloven en slikt voor het eerst in haar leven penicilline. Bovendien moet ze van de dokter met haar poezelige pootje omhoog zitten en het geheel pappen en nathouden. En wij hadden juist weer zoveel leuke uitjes in petto. Wat vinden jullie: moeten we op Pasula wachten, of zullen we haar maar lekker maken met onze verhalen en foto’s?

Het bleek gisteren trouwens de nationale lappenmanddag te zijn, want gisteravond laat ging de telefoon. Het was het verpleeghuis. Het ging niet goed met oma en we konden maar beter langskomen. Haar bloeddruk was gezakt tot 60/30 en ze had een hartslag van 45. De dokter was gewaarschuwd en onderweg. Uiteindelijk besloten we dat ze het beste naar het ziekenhuis kon gaan voor verdere onderzoeken. Oma vond al die aandacht maar machtig interessant. Maar makkelijker is ze niet geworden sinds ze dement is. Aan iedereen vroeg ze of diegene de dokter was: de zuster, de chauffeur van de ambulance, de ambulancemedewerker, het ziekenhuispersoneel… Ze vroeg het aan iedereen behalve de dokter zelf. Toen ze iedereen gehad had, begon het ritueel gewoon opnieuw.

Daarna wilde ze alleen maar slapen. “Ik heb slaap, mag ik slapen.” En niet één keer, niet twee keer, maar tientallen keren. In het verpleeghuis, op de brancard, in de ambulance, op de Eerste Hulp, tijdens de cardiogram. Toen ze eindelijk even mocht slapen in afwachting van het bloedonderzoek, zat ze ineens recht overeind. “Ik heb dorst.” Water gegeven. Nog een bekertje water. “Ik heb honger.” (Het was ondertussen al één uur ’s nachts.) Maar waar haal je midden in de nacht zo snel wat te eten vandaan? Twintig seconden later: “Ik heb honger.” Gelukkig had de verpleegster nog wat brood en maakte heel lief een boterham met kipfilet voor haar klaar, die ze gretig naar binnen werkte.

Vijftien minuten later: “Ik heb honger.” “U heeft net gegeten, oma. Het is midden in de nacht, het is niet goed voor uw suiker.” Geen enkel argument hielp. Om de twintig à dertig seconden liet oma weten dat ze honger had. Gelukkig had de zuster medelijden met mij en smeerde nog een boterham voor haar, die binnen no‑time opgesmikkeld werd. Oma was voldaan en toen…

“Wat is dit?” Ze keek verbaasd naar haar hand, waar een infuus was aangebracht. Na een korte uitleg legde ze haar hand weer neer, maar ze had wel haar laken weggetrokken. “Ik heb het koud.” Dus Jeffie kon weer opstaan om haar toe te dekken. Een paar minuten later ging de hand weer omhoog. “Wat is dit?” “Dat is een infuus, oma.” “Oh. Ik heb het koud.” En daar ging Jeffie weer om haar toe te dekken.

Dit ritueel herhaalde zich meerdere keren en ik begon nu wel heel wanhopig naar de klok te kijken. Het was ondertussen al kwart over twee. Ik zat er dus al sinds 00.00 uur. Maar toen kwam het verlossende antwoord: oma mocht weer terug naar huis. De bloeddruk was iets gestegen. Het bleek allemaal een combinatie te zijn van medicijnen, de hitte, lichte uitdroging en een slecht hart. Met de ambulance werd ze teruggebracht. Eenmaal thuis heb ik haar voor de laatste keer die nacht toegestopt, waarna ze — moe van haar avontuur — meteen in slaap viel.

Uitgeput lag ik om kwart over drie eindelijk in mijn bed en kon nog tweeënhalf uur slapen voordat de wekker ging. Ik moest meteen aan oma’s woorden denken: “Ik heb slaap, mag ik slapen.”

Wat doe je als je een dag vrij hebt genomen om niet in de hitte op kantoor te zitten? Dan zoek je de koelte op — en waar kan dat beter dan in een heerlijk koel kasteel? Wat speurwerk op het internet leidde ons naar het plaatsje Oud‑Zuylen, dat op steenworp afstand van Utrecht ligt, netjes verscholen aan de Vecht. Het kasteel is een plaatje om te zien. Het origineel stamt uit het begin van de 13de eeuw en diende in het begin als militair kasteel. Pas na een ingrijpende verbouwing in 1752 werd het permanent bewoond. Het kasteel is van 1665 tot 1951 in het bezit geweest van de familie Van Tuyll van Serooskerken. De bekendste inwoner is waarschijnlijk Belle van Zuylen (Isabella‑Agneta‑Elisabeth van Tuyll van Serooskerken), die leefde van 1740 tot 1805 en in haar tijd tot de invloedrijkste vrouwen van de wereld behoorde. Ze was schrijfster, onderhield briefcontact met vele hooggeplaatste personen, gaf flink af op de adel en was bovendien zeer emancipatoir ingesteld. Een vrouw met ballen dus.

Het kasteel wist ons vanaf het eerste ogenblik te bekoren en we voelden ons er meteen thuis. Helaas waren we net te laat voor de rondleiding. Maar geen nood: het terras met zijn vele parasols lonkte ons tegemoet, en onder het genot van een drankje en een appelpunt namen we plaats langs de slotgracht. De sfeer was rustgevend en sereen. We keken uit op de prachtige kasteeltuin; de slotgracht lag er heerlijk verkwikkend bij. Af en toe kwam er een vis boven om wat extra lucht te happen, en een bonte mengeling van vlinders en libellen doorkliefde de zwoele lucht. Tegen de kasteelmuur kronkelde een voor ons onbekende boom of struik die prachtige vruchten droeg. Was dit een moerbei? We besloten de tuin nader te inspecteren.

Het was duidelijk te zien dat ook deze tuin te lijden had onder de allesverzengende hitte. Maar deze wat kleine tuin herbergde toch verschillende stijlen: een Engelse landschapstuin, een rozentuin, een baroktuin, enzovoort. Opmerkelijk waren de vele appel- en perenbomen die behoorlijk goed in hun fruit zaten. Je begrijpt wel: ons fototoestel klikte regelmatig en de resultaten zijn hieronder te vinden. Al veel te snel was het weer tijd om terug te keren naar het kasteel voor de rondleiding. De groep van negen man was gelukkig niet te groot, en wij werden rondgeleid door een zeer sympathieke oude heer die wel wat van Appie Baantjer weg had. Het thema van de rondleiding was het leven van de laatste twee families die in dit huis hebben gewoond. Hoe verliep zo’n dag op het kasteel? Wat deden de baron en zijn vrouw? Maar ook het personeel kwam uitgebreid aan bod. De goede man kon zeer levendig vertellen en was op dreef, want de rondleiding die eigenlijk vijf kwartier duurde, liep uit tot dik anderhalf uur. Maar hij kon zo boeiend en enthousiast vertellen, en bovendien hing het slot vol prachtige schilderijen. Vooral de ontvangstzaal, met zijn wandtapijten van meer dan 350 jaar oud, was zeer indrukwekkend.

Na een kleine verkoeling namen we afscheid van Slot Zuylen om een tussenstop te maken in Breukelen. Bij hun vorige bezoek waren Pasula en Wim gestuit op een heerlijk kaaswinkeltje. Als kaasfreakje van het eerste uur móést en zou ik dat ook zien. Wim voelde zijn portemonnee al met de minuut lichter worden. Wat word je toch hebberig in zo’n winkel. Gelukkig was Pasula als eerste aan de beurt, en wat ging ze tekeer als een beest. Ik was even bang dat er geen kaas meer voor mij over zou blijven. Toen wij de winkel binnenkwamen waren wij de enigen; toen Pasula klaar was, was de winkel gevuld met mensen. Of dit klanten waren of kijkers die zo’n kaaskoopmonster aan het werk wilden zien, is mij nog onduidelijk.

Toen was het mijn beurt: peppadewkaas, fenegriek-, sambal- en geitenkaas met aardappelschillen. Oh ja, laat ik de brie calvados niet vergeten… De kaaswinkelmijnheer had die dag een goede omzet dankzij ons. Omdat het te warm was om op een terrasje te eten en omdat ik bang was dat de kazen de hitte niet zouden overleven (ze smelten de kazen…), besloten we maar naar huis te gaan om daar een lichte maaltijd te nuttigen. Terwijl Pasula en Wim geen puf meer hadden om boodschappen te doen, mocht ik in mijn uppie. Dat was geen probleem, en ik kwam er zelfs nog een andere blogger tegen.

Het avondeten was snel gevonden: country‑aardappeltjes, diverse salades, wat kipnuggets en natuurlijk als afsluiting een koel waterijsje. Dat is de manier om een coole, hete dag te eindigen.