Het is zaterdagmorgen vroeg… Met pijn in mijn leden van het slapen in een vreemd bed sta ik gebroken op. Bijna zeven uur, tijd voor de anderen om ook wakker te worden want het ontbijt is om 8 uur. Zo vroeg in de morgen merk je pas dat het delen van één kamer met vier personen zijn nadelen heeft. Ons ochtendritueel van potje poepen en douchen zorgde voor de nodige vertraging want niemand had zin om in de stank van een ander te zitten (en ik dacht nog wel dat ik naar viooltjes rook). Maar goed, we kregen het toch voor elkaar om op tijd voor het ontbijt te verschijnen. Het is druk, heel druk. Het hotel barst van de toeristen met veel kleine kinderen. Ach, wat kan je verwachten in een pretpark. Het ontbijt is zelfbediening: Men dient een (nat) dienbord te pakken vervolgens staan de broodjes klaar: petit pain, croissant en chocolade-croissant, diverse soorten cornflakes, hartig en zoet broodbeleg, appelmoes, yoghurt en puddinkjes. De Nederlanders haal je er zo uit, hun dienbladen zijn afgeladen want heee… het is gratis. Daarna is het zaak om een plekje te veroveren in het restaurant.

Wij vertrekken de dag vroeg want vandaag gaan we naar Parijs. Met de metro zit je binnen een half uurtje in hartje Parijs. Dit keer lette ik wel goed op de bordjes op het perron, de vorige keer toen Wim en ik naar Parijs gingen stapte we in de verkeerde metrotrein en werden met een ander Nederlands stelletje afgerangeerd. Dan sta je wel raar te kijken. Dit keer gingen we wel de juiste kant op. Nu was de vraag: wat gaan we bekijken in Parijs? Zelf wou ik heel graag naar Père-Lachaise, de grote begraafplaats waar veel bekenden uit de geschiedenis liggen begraven. Helaas waren de anderen daar niet zo positief over, jammer… Dus werd het de SacreCoeur, Montmatre, de Madelleine en daarna de Notre Dame. Een hele toer.

De rit startte dus onderaan de Sacre Coeur. Een heel indrukwekkend gezicht, zo’n grote kerk helemaal bovenaan de heuvel. Het is wel een hele klim naar boven dus om ons moed in praten besloten we eerst een kop koffie te nemen met een gebakje. Terwijl Wim en Paula naar de WC gingen bestelde Gerard en ik. Wim en ik namen een punt Tarte Tartin en Paula had haar zinnen gezet op een stuk Schwartzwalder Kirch Torte. Wim kwam terug van het toilet terwijl hij over zijn hoofd wreef. De toiletten zijn duidelijk niet gemaakt voor de lange medemens en Wim had behoorlijk zijn hoofd gestoten. Paula bleef maar weg en we begonnen behoorlijk ongerust te worden… Zou ze door de WC gespoeld zijn? Eindelijk kwam ze terug. Wat bleek? Ze was een week te vroeg ongesteld geworden. Tja, daar kwamen dus de krampen vandaan en de slechte uithoudingsvermogen. Dit keer vertrok ze MET tas weer naar het toilet. Gelukkig had ze een paar reservetampons in haar tas, maar het stond al vast dat we zometeen nog inkopen moesten doen. Bovendien bleek haar taartpunt nog goed bevroren. De kersen waren keihard en de slagroom bleek roomijs. Sommige hebben hebben altijd pech.

We hadden wat energie opgedaan en besloten aan de stevige klim te beginnen. Bij de eerste trap begon het al. We werden lastig gevallen door een stelletje Afrikaanse illegalen die als een hele meute de weg versperde voor elke toerist en leurden met twee touwtjes of zo. Opdringerig is dan nog zacht uitgedrukt. Ze gingen gewoon zo ver dat ze je weg versperde en aan je zaten om je stil te laten staan. Dat is een heel slecht idee als je een ongestelde vrouw bij je hebt. Daar moet je dit soort kunstjes niet bij flikken, die kunnen namelijk levensgevaarlijk zijn. Het is dan ook een wonder dat de man er levend van afgekomen is. Met een rode kop en stoom uit haar neusgaten stapte het dappere opdondertje verder nog luid briesend en snuivend. Ik vond het wel prettig dat Paula vanwege haar kramp om de haverklap moest zitten om uit te rusten, dat maskeerde mijn slechte uithoudingsvermogen. Eenmaal boven aangekomen hadden we een prachtig overzicht over de stad. Paula kon alleen geen trappen meer zien. Maar we wilde ook nog de Sacre Soeur zelf in. Maar daarvoor moest je dus weer een paar trappen op. Wat is die kerk commercieel geworden. Bij de ingang stonden twee mannen geld te innen en bij de uitgang weer. We waren trouwens snel de kerk weer uit want er was een kerkdienst aan de gang en wij vonden het niet kies om dan de kerk te bezoeken. Wim wou ook nog even de catacomben in, dus trapje af, ze wisten goed van prijzen. Een paar jaar geleden was de toegang gratis maar nu moest je € 5,= per persoon betalen. Dus trapje weer op want dat was wel heel gortig.

 

Daarna was Montmatre aan de beurt, ik kan daar wel heel kort over zijn. Een pleintje met de meest commerciële tekeningen en schilderijen. Eenheidsworst en zeer prijzig. Ik was er dan ook snel klaar mee. Het werd voor ons tijd om wat te eten te zoeken. Helaas waren de eettentjes bij Montmatre te prijzig dus we zochten een een leuk eettentje. Onderweg kwamen we ook nog een Turks supermarktje tegen. De tampons voor Paula!!! Maar hoe ze ook keek, ze kon alleen maandverband vinden. Probeer zo’n Turk dan maar eens duidelijk te maken dat ze tampons moet hebben. Zo’n Turk verstaat amper Frans, laat staan Engels. Nadat ook een potje Hints met de nodige gebaren geen resultaat bracht, zat er maar een ding op. De grote wondertas van Paula werd opengerukt en bungelend aan een touwtje kwam daar een tampon te voorschijn. Dat hielp. Uit het schap trok hij een doosje met tampons, Paula tevreden en wij konden op zoek naar een leuk restaurant. Die vonden wij 20 meter verder. Het geheel zag er heel stijlvol uit in de entourage van een oude herberg. Een driegangen menu voor 10 euro. Het eten smaakte voortreffelijk. Ook het toetje ging erin als koek. Wij hadden ijs (zelfgemaakt) en Paula nam de chocolademousse. Bij de eerste hap kreeg ze af een culinair orgasme. Het smaakte haar zo goed, dat ze om het recept vroeg en ze kreeg het ook nog. Maar alleen omdat de serveerster net een Nederlands vriendje had leren kennen. Binnenkort eten wij dus chocolademousse bij Paula.

Volgende stop was de Madelleine, een vrij onbekende kerk voor de meesten maar aan de binnenkant imposanter dan de Sacre Coeur. De metrostations konden weer veel trapjes waar we regelenmatig moesten stoppen omdat Paula het niet meer trok. Binnen in de Madelleine heb ik een kaarsje gebrand voor mijn moeder en Wim’s broertje en vader. Paula raakte overwelmd door de sfeer die in de kerk heerste en het werd haar allemaal even te veel. Ondertussen begon het bij Gerard te kriebelen. Hij wou op zoek naar een supermarkt voor wat goedkope slobberwijn voor op de slaapkamer. Maar vind in hartje Parijs maar eens een (goedkope) supermarkt, niet dus. Misschien in de buurt van de Notre Dame? Wij dus weer de metro in, trappie op, trappie af… De metro van Parijs is goed geregeld alleen bestaat er een heel gangenstelsel onder de grond die de ene metrolijn met de andere verbind. Dit alles werd Paula te veel. Ze kon niet meer. Ze was op…

We besloten de Notre Dame maar te laten voor wat het was en alleen nog even te stoppen in een voorstad van Parijs om te zoeken naar een supermarkt. Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl Paula en ik een slokje gingen drinken in een brasserie gingen Wim en Gerard op zoek naar een supermarkt. Na bestudering van de goedkope wijnkaart (tusssen de 1 en 2 euro voor een glas) besloot Paula zich te wagen aan een zoet wit wijntje, helaas was dit wijntje “slechts” € 4,10. Paula kreeg een halve hartverzakking. Ondertussen kwamen Wim en Gerard weer terug, met de wijn. Even verderop vonden we een Turk waar we heerlijk hebben gegeten voor een prikkie. Terwijl de motregen uit de lucht begon te druppen, liepen we weer terug naar de metro die ons veilig naar het hotel bracht.

Terug op de kamer wou Paula met Wim en Gerard meedoen met de wijn maar na 10 minuten lag ze alweer te ronken. Letterlijk. De schone slaapster was in droomland belandt en hield ons wakker met het gesnurk en gekreun. Gerard greep maar weer naar het kussen dat over zijn hoofd belandde en Wim en ik vielen uiteindelijk toch in slaap. Midden in de nacht werd ik wakker. Wim zat op het randje van zijn bed. “Wat is er?” fluisterde ik zacht. “Ik hoor water op metaal kletteren” was het antwoord. Ik keek naar buiten maar het was kurkdroog. Het enige wat ik hoorde was het gesnurk en gekreun van Paula dat overal bovenuit klonk. Terwijl Wim weer sliep hoorde ik het ook… Dat was vreemd, het was alleen te horen als Paula NIET snurkte. Ik ging op onderzoek uit en wat bleek. Dit vreemde geluid kwam ook uit de mond van Paula. Behalve snurken en kreunen, liet ze nu ook al water kletteren.. Het moet niet gekker worden.

 
 
Share this:

Toen de wekker ging kon ik hem wel vervloeken. Met een kreun draaide
ik mij om en zag de tijd, 3 uur. Buiten pikdonker en doodstil maar wij
moesten ons bed uit. Het was de grote dag, vandaag begon ons
avontuur in Disneyland Paris. De planning was om om 4 uur uit Lelystad
te vertrekken, Paula en Gerard op te halen en dan op ons gemakkie door
te rijden naar het land van Mickey Mouse. We liepen lekker op schema
en klokslag 4 uur stapten we in de auto en vertrokken. Eerst nog even de
tank volgooien en toen richting Almere. Het weer speelde niet mee. De
regen kletterde op onze auto terwijl er ook een pittig windje stond. Zou
dit het begin van onze vakantie zijn? Weer of geen weer, wij hadden er
zin in. Onderweg zaten Wim en ik al te grappen dat Paula en Gerard zich
verslapen hadden en dat alle lichten nog uit waren. Maar eenmaal
aangekomen zagen we al een hele zee van licht uit hun huisje stralen.
Gehaast en met een wilde blik in de ogen deed Paula open. Wat bleek?
Uit angst om te verslapen hadden beiden hun wekker gezet en beiden
waren niet afgegaan. Ze waren dan ook nog maar een kwartiertje wakker.
Wij lagen in een deuk terwijl Paula en Gerard door het huis heen rende.
Met een kleine vertraging vertrokken we dan toch richting Frankrijk.

De eerste tussenstop was bij Hazeldonk voor het ontbijt. Paula had ons
lekker zitten maken met haar verhalen over het Mac-Ontbijt. Het water
liep al tussen onze tandjes vandaan. Maar helaas was de Mac pas om 7
uur open. We moesten dus genoegen nemen met mijn eigen gesmeerde
broodjes die ook goed te verteren waren. De reis verliep voorspoedig,
weinig files met uitzondering van de rondweg rond Antwerpen die
helemaal opengebroken lag. Ik had niet verwacht dat er zo vroeg al een
file zou staan. De eerst volgende stop was een mooi wegrestaurant in
Wallonië Een groot en prachtig restaurant boven de snelweg. We kregen
al echt een vakantiegevoel. Het ontbijt smaakte verrukkelijk en met een
vol buikje vertrokken wij richting Frankrijk. Het was wonderlijk, we waren
amper de Franse grens over of de lucht brak open en het goudgeel
zonnetje koesterde ons met zijn warme stralen. Tussen 12 en 1 uur
kwamen we aan bij Disneyland. Tijdens het inchecken kregen we te
horen dat we niet tot 15 uur hoefden te wachten maar meteen naar onze
kamer konden. Dus spullen uitpakken en meteen het park in. Gelukkig
gaat er een bus direct van het hotel naar het park. Bijna hadden we Paula
moeten achterlaten bij de ingang want ze had niet helemaal door hoe het
toegangsysteem werkte en bovendien sloeg ook nog eens de computer
van de toegangspoort op tilt. We besloten om als eerste het treintje te
doen, zodat Paula en Gerard een goed beeld van het park kregen. Helaas
bleef het treintje constant achter bosjes en heuveltjes zodat er weinig te
zien was. Dan maar het park zelf in. We begonnen natuurlijk met de Main
Street. Een gebied vol met winkeltjes en eettentjes dus eerst moesten we
de portemonnee bijvullen. En dat was maar goed ook. Mensen, mensen
wat weten ze daar van prijzen zeg. Toen je nog met Francen betaalde had
je dat niet door, maar nu??? € 5,50 voor een tosti? € 2,60 voor een
Brownie? De prijzen waren om van te schrikken. Wim en ik besloten maar
een broodje te delen en Paula nam een kinder stokbroodje.

 

Natuurlijk waren we constant Wim en Paula kwijt die van winkel naar
winkel rende. Ze werden er droevig van, zoveel leuke dingen maar zo
verschrikkelijk duur. Gelukkig werden ze weer blij toen aan het einde van
Main Street een paar Disney-figuren stonden: Jafar, Frollo, Maleficent en
nog een paar slechterikken. Een beetje foto’s maken was er niet bij want
als we een foto wilde maken kwamen uit het niets horde kinderen te
voorschijn die allemaal een handtekening bedelde en onbeschofte
ouders die iedereen uit de weg mepte zodat hun telg maar met het
Disneyfiguur op de foto konden. We besloten dus maar richting de
attracties te lopen. Wim wist Gerard te overtuigen om mee te gaan in
Space Mountain. Met mijn gezondheid mag ik helaas niet in dit soort
attracties. Paula en ik gingen dus heerlijk buiten zitten in de
stralende zon. 10 minuutjes later kwamen de heren alweer uit de
achtbaan. Wim met een big smile om zijn lippen en die arme Gerard zag
een beetje groen en geel en zou verder ook geen achtbaan meer ingaan.
Na “Honey, I Shrunk The Audience” en het prachtige kasteel van
Doornroosje was het tijd voor de attracties waar Paula uit haar dak mee
kon gaan. Ze had lol in de draaimolen waar ze op haar peerd op en neer
hobbelde. We lagen in een lachstuip in de draaiende theekopjes, raakte
de weg kwijt in het doolhof en deden nog veel meer leuke dingen. En
toen…. Toen was de koek op. Paula kon niet meer. Ze moest plassen,
zitten en rusten… Dus namen we een hamburgertje (€ 5,95) en wat te
drinken. Het eten en drinken halen is niet altijd even makkelijk. Slechts
een kassa met een lange rij ervoor. Het duurde zeker 20 minuten voor wij
aan de beurt waren. Voor mij stond een Nederlands gezin die ik wel kon
wurgen… Dan staan ze een dik kwartier in de rij, zijn ze eindelijk aan de
beurt en dan moeten ze nog beslissen wat ze willen hebben. Grrrrrrr. Jeffie moest even stoom afblazen. Tijdens het afrekenen komt schoonmama ook het restaurant binnen gelopen en die tuttekop voor me haalt het nog in haar hoofd om te zeggen: “Maaahaaaaa, wil je ook nog wat drinken?”
Op zulke momenten knapt er wat in mijn hoofd en in mijn gedachten
spelen zich heel tekenfilmachtige taferelen af. Ik ga dan volledig door het
lint, geef die treuzeltrut zo’n trap onder haar kont dat ze met een grote
boog door de lucht vliegt en met haar hoofd tussen de pasgebakken
frieten beland terwijl de serveerster van schrik de glazen cola over d’r
heen morst. “Hier heb je je drinken” zou ik dan zeggen. Maar ach, in
werkelijkheid blijf ik de vriendelijkheid zelve, richt mijn ogen ten hemel en laat zacht een “tssss” horen.

 

In de avond hebben we in het hotel gegeten. Mexicaans. Lekker maar….
Juist, heel duur. Ik zal hier in Nederland nooit meer klagen over de Euro
want in het land van de Franse muis kunnen ze er behoorlijk wat van.
Eenmaal terug op de slaapkamer zijn we bekaf en we duiken het bed in. Er worden grapjes gemaakt over het gesnurk van Gerard en hoe hij iedereen die nacht wakker zou houden. En dan klopt, we zijn de hele nacht wakker gehouden door het gesnurk… van Paula…. Oh mijn God, ik heb nog nooit iemand zo horen snurken. Gelukkig ben ik herrie gewend tijdens het slapen omdat Wim vaak nog TV kijkt terwijl ik slaap. Maar midden in de nacht werd ik wakker van een angstaanjagend geluid: Ggggggggzzzzzjjjjjjj ggggzzzzzz knor knor smak, ggggzzzzzjjjjj eeeeeehhhhhhhhhhhhhhh eeeeeeeehhhhhhhhhhh ggggggggzzzzzzjjjjj…. Mijn God, ze snurkt niet alleen in haar slaap, ze kreunt ook nog… Wim is er ook wakker van geworden en met z’n tweeen liggen we te gniffelen in bed, Gerard heeft ondertussen van ellende het kussen over zijn hoofd heen getrokken en het is hem gelukt om in slaap te vallen.

Hoi allemaal. Bedankt voor jullie beterschapwensen, die hebben zeker geholpen want ik voel me vandaag stukken beter. Het scheelt enorm dat ik elk jaar een griepprik haal, terwijl half Nederland dan een paar dagen voor pampus in bed ligt loop ik een dag rond met wat lichte griepverschijnselen. Gisteren voelde ik me dus naar en vandaag weer bijna het heertje. Gewoon met wat anti-grieppine het bedje in en veel slapen doet wonderen. Of zal het het bezoekje van Paula zijn geweest. Want gisterenavond stond ze voor onze deur met een dikke bos bloemen, heel lief… Het was een gemengd boeket met rozen, mijn favoriete bloemen. Gelukkig voelde ik mij in de avond al wat beter want, tja er moet toch eten op tafel komen te staan. Kokkie Jef stond dus in de keuken te bakken en braden. Kip Tandoori met Jasmijnrijst en een salade met pommodore-tomaten, verse basilicum en een eigen gemaakte honing-mosterd dressing en limoenpudding toe. Het eten smaakte goed, zelfs zo goed dat Paula voor Ajax een vreugdedansje maakte. Ze dacht dat niemand behalve Ajax haar kon zien, maar dan heeft ze buiten Wim gerekend. Die lag finaal in een deuk en Paula kon wel door de grond heen zakken. Bah, waarom vond ik op dat moment de weblogje’s nou interessanter. Maar gelukkig kreeg ik uitgebreid verslag van Wim die voordeed hoe Paula stond te dansen. Gelukkig kon ze er zelf wel om lachen.

Terwijl ik vanmorgen weer gezond achter mijn computertje zat en het nieuws las, schrok ik eigenlijk een beetje. De drummer van BZN overleden aan kanker en Andre Hazes met een zware longontsteking in het ziekenhuis. Toen kreeg ik een mailtje van Paula dat ze in de wandelgangen had gehoord dat Hazes overleden was. Natuurlijk dacht ik weer aan een slechte grap. Het komt wel vaker voor dat iemand lollig probeert te doen en een nepbericht rondstuurt over iemands overlijden, het nieuws was nog op geen een internetsite of in de media te zien. Maar al snel werd dit bericht bevestigd. Tja, wat moet je hier nu mee? De media springt er natuurlijk bovenop. Ineens is Hazes niet meer van de radio en TV weg te slaan. Personen die hem en zijn muziek eerst verguisde praten nu vol lof. Schijnheilig vindt ik dat. Zelf vond ik de muziek uit zijn begin periode wel leuk om naar te luisteren als je in de juiste stemming bent, maar de laatste jaren vond ik het niveau van zijn liedjes en zijn stem behoorlijk kelderen met het concert in de Arena als absoluut dieptepunt. Ook de mens Hazes sprak mij niet echt aan, natuurlijk ken je zo iemand niet persoonlijk maar vanwat ik in de media gezien en gehoord heb en wat ik zelf van dichtbij heb meegemaakt, was het niet mijn soort persoon. Toch vind ik het overlijden wel zeer naar voor zijn familie. Je gaat nadenken als je zoiets hoort. Iemand wordt opgenomen in het ziekenhuis met een longontsteking en sterft er aan een hartstilstand. Je hoeft niet eens ziek te zijn om te sterven. Een mede-logger’s vader is onlangs zo dood neergestort zonder waarschuwing. Je hoeft zelfs niet eens oud te zijn, een paar jaar geleden is een 17 jaar jonge medewerker van onze lokale omroep overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding die hij tijdens de uitzending kreeg. Dit soort berichten doen je altijd beseffen dat je maar een mens van de minuut bent en dat je uit het leven moet halen wat je kan. Geniet van elke dag of het de laatste is, doe de dingen niet morgen als je ze vandaag kan doen. Want je weet nooit wat morgen je brengt.

Hoi allemaal. Jeffie is ziekkies. En dat komt helemaal niet goed uit… Nog even en dan reizen we af naar Disneyland Parijs en daar kan ik echt niet ziek wezen. Och, het valt allemaal wel mee hoor… Koorts, hangerig, licht in het hoofd, hartklopping, last van mijn keel en een algeheel gevoel van yuck… Dat is ook de reden waarom jullie gisteren geen logje van mij hebben gehad. Ik heb ondertussen maar wel weer mijn radio-stationnetje aangezet: Flevo FM, aan de linkerkant onder de links vindt je hem. Ik hou het dus maar kort vandaag, morgen krijgen jullie een langer logje van mij. Ik duik mijn bed weer in..