Vandaag zijn Wim en ik 2 jaar getrouwd. Twee jaar geleden stond ik met trillende knietjes en kloppend hart in het stadhuis en de kerk. De afgelopen twee jaar zijn omgevlogen. Maar Wim en ik kennen elkaar al een stuk langer. De eerste keer dat ik Wim zag was 1 januari 1996. Ik woonde toen net een half jaar op mijzelf en in mijn uppie oud- en nieuw gaan vieren, daar had ik geen zin in. Natuurlijk kon ik ook wel bij mijn broer of zus terecht maar ik had geen zin om een derde wiel aan de wagen te zijn, dus toen een vriend van mij vroeg om Oudjaar met hem in hartje Amsterdam te vieren, zei ik geen nee. Het was weer eens wat anders om de viering van het nieuwe jaar door te brengen in de Reguliers Dwarsstraat in Amsterdam. Het grootste deel van de avond brachten we door in de April, een soort van homobar. In die tijd was het daar best nog wel gezellig. Natuurlijk had ik sjans, maar op een of andere manier trok ik steeds Indische jongens aan terwijl mijn smaak toch meer richting Nederlands poldermodel gaat. Deze jongen die in Parijs woonde zag mij helemaal zitten. En ik.. ach laat me zeggen dat hij meer dan ik zag. Ik was dan ook blij toen we na de klokslag van twaalf uur richting Exit (homodisco) gingen. Natuurlijk stampend druk en op de een of andere manier ga ik mij enorm eenzaam voelen in grote menigten en kruip ik in mijn schulp. Maar die avond zag ik DE jongen.. Mijn hart sloeg een paar keer over. Ik probeerde zo onopvallend mogelijk opvallend te zijn. Maar elke keer als ik even niet oplette was die jongen verdwenen. Verdorie verdorie. Op een gegeven moment zag ik hem helemaal niet meer. Ik kon mij wel voor mijn kop slaan dat ik mijn kans niet gepakt had. Die nacht ging ik onverrichte zaken weer naar huis. Het ergste was dat ik met het openbaar vervoer was gekomen, alles sloot om 5 uur en mijn eerste trein naar Lelystad ging pas om half acht. Daar zat ik dan in de kou voor het Centraal Station de uren af te tellen. En ik kan je wel vertellen, rond het Centraal Station lopen ‘s nachts heel vreemde figuren rond.

Een maand later op 3 februari gingen we weer met z’n allen stappen. Henny, Cees en ik. En weer belandde we midden in de nacht in de Exit. En daar was hij dan weer… De jongen… mijn jongen!!! Het was nu of nooit… Ik liet hem niet meer uit het oog en zorgde dat ik goed opviel (ik droeg een knalgeel shirt dus dat zal wel niet al te moeilijk zijn geweest). En ja hoor, hij toonde interesse. Sterker nog, het klikte. Wat heet… Het was vuurwerk, de vonken spatte er vanaf. Vanaf dat moment zijn we eigenlijk bij elkaar gebleven. Het minpuntje was, hij woonde in Franeker en ik in Lelystad maar elk weekend was hij, Wim, bij mij. In mei kwam Wim bij mij inwonen en dat is ondertussen al acht en half jaar geleden. Nog steeds zijn we even gek op elkaar als die eerste nacht.

Twee jaar geleden hebben wij onze liefde bezegeld met een huwelijk, voor de Burgerlijke Stand en voor de kerk. Op de dag waren al onze vrienden en familie aanwezig en het is een heerlijke dag en avond geworden waar we nog steeds met een warm gevoel aan terugdenken. Vandaag hebben we het ook gevierd, ik heb voor Wim een heerlijke maaltijd gekookt en zo meteen gaan we heerlijk een romantisch filmpje kijken. Lekker klef he? Maar ik beken gewoon eerlijk dat ik na al die jaren nog steeds stapeldol op hem ben en mijn liefde alleen maar sterker is geworden. Waarschijnlijk zullen we geen 50 jarig jubileum halen, maar de 25 jaar hopen we zeker te vieren. We hebben nog maar 23 jaar te gaan.

Wat is dat toch de laatste dagen? Ik word geterroriseerd. En niet door zo maar iemand, nee ik word geterroriseerd door Klaas Vaak. De laatste paar dagen slaap ik vrij lang maar onrustig en vannacht spande echt de kroon. Meestal sta ik om zeven uur al vroeg en monter naast mijn bedje zonder een greintje ochtendhumeur. Maar gisterenavond begon het al. Paula was nog niet glad vertrokken of ik viel om half negen op de bank in slaap. Om elf uur werd ik wakker, Wim zat nog achter de computer zijn spelletjes te spelen dus ik dook naar bed, Wim kwam mij achterna. Ik viel in slaap en werd een half uur later weer wakker, Wim weg. Ik naar beneden en daar zat mijnheer weer druk met een spelletje bezig. Ik ben maar weer naar boven gegaan, werd om 2 uur weer wakker en Wim lag toen weer naast mij te ronken. Om 7 uur werd ik weer wakker. Wim was hem weer gepeerd. Wat is dat met die jongen? Zit er soms een luchtje aan mij? Ben ik niet lief meer? Is het een straf om naar mij te liggen? Dus ik met mijn gezicht vol slaapplooien naar beneden, en je raadt het al? Het spelletje had Wim weer in zijn macht. Ik besloot nu maar op de bank in slaap te vallen zodat ik hem goed in de gaten kon houden. Half negen schrok ik weer wakker. Mijnheer was hem weer gepeerd. Hij lag lekker in zijn bedje te knorren en had mij op de bank laten liggen, de snoodaard!!! Ik kroop dus ook maar weer in bed en beiden werden pas om half twaalf wakker. Ik had er ondertussen zo’n 15 uur op zitten, terwijl Wim amper heeft kunnen slapen. Tja, het is soms oneerlijk verdeeld in de wereld. Maar door het lange slapen en veel wakker worden heb ik heel onrustig gedroomd: Een paard had het haar van mijn zus eraf gebeten en voor mijn werk moest ik een intelligentietest doen omdat iemand op het werk anoniem HIV+ getest was. Ja, ik kan de logica erachter ook niet begrijpen, ik zal de test dan ook wel heel slecht gemaakt hebben. Ik ben schijnbaar dus niet zo snugger als ik eruit zie.

De eerste week van onze vakantie zit er ondertussen alweer op en afgelopen week hebben we heel wat gedaan. Vandaag zou dan ook een rustig dagje worden. Vanmorgen lekker uitgeslapen en natuurlijk even alle weblogjes langs gelopen. Wim ging vanmorgen al vroeg de deur uit omdat hij gisteren wat leuks bij de kringloopwinkel had gezien. Hij kwam enthousiast terug omdat hij langs de weg borden had gezien over een biologische markt die in Lelystad gehouden zou worden.

Hee, voelen wij daar weer een avontuur opkomen? Paula werd dus ook meteen opgetrommeld want die is altijd te porren voor een spannend avontuur. Kwart voor twaalf zaten we in de auto richting Lelystad Noord. Daar is een groot gebied bestemd voor Biologische (dynamische) landbouw en dit gebied bestond 15 jaar. Er werd een open dag gehouden en ook was er een mini-boerenmarkt aanwezig. Het was niet zo superdruk en we konden de auto makkelijk parkeren. Het geheel was niet groot opgezet en er stonden ongeveer een stuk of 10 kraampjes. We werden hartelijk welkom geheten bij de informatiekraam en kregen het dagprogramma te zien. Om 12.00 zou een boerenkarrondleiding plaats vinden langs de diverse biologische bedrijven. Dat leek ons wel wat. Achter de informatiekraam zagen we hem al staan. Een grote trekker met daarachter een lange aanhanger met daarop twee rijen strobalen. Op de strobalen zaten al een paar mensen behoorlijk voor lul. Taadaa!!! Zie daar… De boerenkar. We keken elkaar aan, terwijl we een lach onderdrukte en klommen het keukentrapje op om ook voor paal te gaan zitten tussen de anderen. De kar zette zich in beweging en hortend, stotend en hobbelend vertrokken we. Het zal waarschijnlijk een koddig gezicht zijn om ons te zien zitten op de strobalen maar wij hadden de grootste lol. De boerin zat achter het stuur (we zijn gelukkig veilig aangekomen) en de boer vertelde van alles over de gewassen, het biologisch tuinieren etc. We gingen over de akkers en kwamen op plekken waar de normale burger nooit komt. De rondleiding duurde een uur, dat was zo voorbij. Een beetje stijf sprongen Wim en ik van de kar maar Paula besloot zich te gedragen als een echte diva en schreed weer netjes van het keukentrapje af.

We hadden nog zo’n twintig minuten voor het volgende onderdeel van het programma begon, namelijk een lezing door Janny Kruit over homeopathie. Wim en Paula waagde zich aan de biologische koffie terwijl ik mij tegoed deed aan een glaasje biologische appelsap. We liepen al langs wat kraampjes. Er blijkt dus al een biologische internetshop te zijn waar je alle boodschappen kan doen en deze gratis thuisbezorgd krijgt: http://www.hofwebwinkel.nl. De laatste kraam in het rijtje was gespecialiseerd in hennep. Hier wist Paula alles van. Denk nu niet dat die arme meid een soort van verslaafde junk is, die constant met een dikke stick aan haar mond zit en een lodderige blik in de ogen kijkt. Nee, hennep is voor vele doeleinden bruikbaar. Zo wordt er o.a. papier, kleding, isolatiemateriaal etc. van gemaakt. Je kan zelfs hennepchocolade kopen, deze hebben we van Paula gekregen. Op de vraag van Wim en mij of we nu niet high zou worden antwoordde de verkoopster heel gevat dat dat heel knap zou zijn van € 1,49.

 

De lezing over homeopathie was een beetje saai, vooral omdat het te merken was dat Janny Kruit niet makkelijk in het openbaar praat. Maar goed, Wim en Paula zijn ondertussen wel enthousiast geworden over een cursus, waarvan de eerste dag helaas in onze vakantie valt. Na de lezing zijn we de markt nog even over gegaan. Natuurlijk konden we onze portemonnee weer niet in de zak laten en we deden ons te goed aan de heerlijkste boerenkazen met de meest aparte smaken. Ook was er een leuk kraampje aanwezig die de Polderkol heette en allerlei geneeskrachtige theeën, zalfjes, kruiden en oliën verkochten.

Het begon een beetje te miezeren en we besloten naar Wind In De Wilgen te gaan, een theehuis annex imkerij annex beeldentuin. Wim en ik waren daar 3 jaar geleden geweest en hebben daar toen heerlijk gegeten en hebben een rondje door de beeldentuin gemaakt. Toen was de tuin gratis, nu moet je 2 euro per persoon betalen. Van een dagje biologisch shoppen krijg je honger dus we namen wat te drinken en te eten. De broodjes waren zeer klein, iets dat we niet van de prijzen konden zeggen. Bovendien probeerde ze ons nog eens voor zo’n 3 – 4 euro af te zetten. De serveerster vond het niet prettig dat wij daar over begonnen, maar bij herberekening bleek het nog steeds niet goed te gaan. Duidelijk snibbig werd er afgerekend en het “tot ziens” van de serveerster kwam er niet echt gemeend uit.

Daarna hebben we nog een stop gemaakt voor zelf gemaakte biologisch aardbeien-ijs en jam. Terwijl ik dit zo typ, hebben we net de kipshoarma en zelfgemaakte groentesoep (niet biologisch) achter de kiezen en gaan zo het aardbeienijs soldaat maken. We hebben besloten om toch wat meer biologische producten te gaan gebruiken omdat we merken dat de smaak toch een stuk beter is, jammer genoeg hangt daar ook weer een hoger prijskaartje aan.

De storing bij web-log kwam mij eigenlijk wel goed uit. Ik was gisteren echt kapot en had niet meer de puf om wat te schrijven. Dat ging trouwens ook moeilijk want bijna de hele dag waren bijna alle web-logs offline. Zal het nu echt aan mij liggen? Eerst alle storingen bij http://www.blogspot.com en nu weer bij http://www.web-log.nl.

Maar goed, na een hele dag bijkomen ben ik nu klaar om onze belevenissen te vertellen van gisteren. Gisteren zijn Wim en ik samen met Ferry en Nancy naar een plek geweest waar ik zeker al 30 jaar niet meer ben geweest en waarvan ik mij heel weinig kan herinneren. De kleinste gemeente van Nederland en woonplaats van Wim Sonneveld’s Margootje: Madurodam. Trekpleister voor toeristen en kinderklasjes. Fototoestel bij de hand dus wij waren er klaar voor. Rond een uurtje of half elf waren we binnen. Het was vrij rustig, slechts twee grote groepen aanwezig. De ene was een tros Hindoestanen en de andere groep waren geestelijk gehandicapte kinderen met hun begeleiders. Bij binnenkomst merk je meteen op hoe klein het eigenlijk is. Ja haha… De gebouwen zijn klein, maar de oppervlakte ook. Na de lange autorit was het eerst tijd voor koffie met gebak. Het weer was heerlijk dus gingen we lekker zitten op het terras. Wim en Nancy zochten een plekje op terwijl Ferry en ik naar binnen gingen voor de koffie. Achter de balie stond een slungelige jongen die op de automatische piloot functioneerde. Zijn handelingen leken wel in slow motion te gaan. Hij had er meer dan vijf minuten over gedaan om de klant voor ons zijn 4 kopjes koffie te geven. Dat beloofde wat voor onze koffie en gebak. Toen waren wij aan de beurt. Omdat we geen gebak zagen vroegen wij of die wel aanwezig was. “Ja” piepte de jongen zachtjes. Ferry wou geen appelpunt en vroeg wat voor smaak de vlaai was.
– “kroonvlaai” murmelde hij.
Ferry en ik keken elkaar vragend aan… “Wat voor een vlaai?”
– “roonvla” leek hij dit keer te zeggen.
Ferry haalde zijn schouders op, “wat zegt ie nou?” vroeg Ferry tegen mij. “Volgens mij bedoelt ie roomvlaai” antwoorde ik.
Dus we bestelde 1 koffie, 1 cappuccino, 1 warme chocomelk,1 medium cola-ligt, 3 appelgebak en 1 roomvlaai.
Hoewel we 2 twee keer naar de vlaai hadden gevraagd kwam de verkoper toch met 4 appelpunten terug. Na een kleine correctie van onze kant werd één appelpunt met tegenzin ingewisseld voor een roomvlaai. Ook hier waren er zware problemen met de koffie. Deze werd namelijk getapt uit een machine die terminaal ziek leek. Overal liepen slangetjes als was het infuus en het doodzieke ding hufte en pufte aan alle kanent. De cola werd ondertussen ingeschonken en Nancy’s chocomelk zou later gebracht worden omdat het apparaat de geest had gegeven. Nadat we 15 minuten op het terras hadden gezeten besloot Ferry maar eens te gaan kijken waar de chocomelk bleef. Oh, dat had de verkoper helemaal vergeten. De warme chocolademelk was ondertussen koud, de koffie was niet te pruimen, het appelgebak was nog half bevroren en mijn medium cola-light was aangeslagen als een large. Hmm, niet alleen de gebouwen zijn klein in Madurodam maar ook het denkvermogen van sommige personeelsleden.

 

De miniaturen zagen er prachtig uit, heel natuurgetrouw en wij hebben dan ook veel foto’s genomen. Wat opvalt is dat ook de bloemen en planten heel goed onderhouden worden. Sommige miniatuur-gebouwen lieten wel wat achterstallig onderhoud zien. Wat wel leuk was, was dat er een reclamespot opgenomen werd voor Interpolis. Ik kan je in ieder geval een scoop geven. Er stak een treinstel uit het dak van een boerderij en er was een eeneiige tweeling in tuinpak aan het werk. Op het plaatje hierboven zie je een foto van de opname. Rond een uurtje of twee hadden we alles gezien en zijn nog even naar Scheveningen gegaan om een stukje langs de boulevard te lopen. De pier was de helemaal september gratis dus voor het eerst in mijn leven ben ik op de pier geweest. Laat ik het zo zeggen, dat is geen succes voor iemand met hoogtevrees zoals ik. De dag werd zoals het ondertussen traditie is afgesloten met een heerlijk Italiaans ijsje, dit keer in de smaken kokos, aardbeien en citroen.