Ja, het is weer zondag en zoals jullie misschien van ons gewend zijn trekken wij er dan meestal op uit. Dit keer namen we Paula en Gerard mee. Voor hun was het nog een grote verrassing waar we naar toe zouden gaan maar wij wisten het al. De reis ging vandaag naar kasteel Rosendael en de Bedriegertjes in Roozendaal. Zoveel over gehoord en nooit geweest. Ik had de verhalen van mijn moeder wel eens gehoord hoe ze als kind met de klas daar vroeger is geweest en het is haar altijd bijgebleven. Het was iets met waterstralen en natspuiten. Dat wist ik nog. Ik had natuurlijk al de grootste voorpret om te zien hoe Paula volop zo’n waterstraal tegen zich aan zou krijgen. Met een fel zonnetje en behoorlijk wat wind arriveerde we bij kasteel Rosendael. Het begin al behoorlijk druk te worden en tja Paula en ik zijn de zeikerds van het stel dus moest er eerst een toilet gevonden worden. In de Orangerie waar de toiletten zich bevonden hoorde wij dat er niet gepind kon worden en dat we helemaal naar Velp (zo’n 2 – 3 km.) moesten rijden voor een pinapparaat. Blijkbaar was het kasteel en alles wat erbij hoorde niet met z’n tijd meegegaan dus moesten wij ons kostbaar parkeerplekje opgeven om met de auto naar Velp te rijden voor de nodige ping ping. Paula en ik waren de klos terwijl de heren de fotocamera’s opeisten. Onderweg naar de auto keken we nog eenmaal achterom en zagen de heren druk bezig met het fotograferen van de rozentuin etc. Het was dus zaak voor Paula en mij om snel terug te zijn voordat de geheugenkaartjes vol waren geschoten.

Het pinnen van het geld ging redelijk snel hoewel Paula even bang was dat haar pasje was ingeslikt door de bank, maar blijkbaar werken de pinapparaten in het oosten van het land gewoon iets trager dan bij ons. Toen we weer terugwaren bij het kasteel stonden Wim en Gerard al op ons te wachten. Gerard stond een beetje verveeld tegen de muur aan. Niet vreemd want Wim struinde natuurlijk weer als een gek door het informatiecentrum, en ja daar wil niet iedereen bij zijn. Ok, 4 kaartjes voor het kasteel en de tuinen gekocht en het avontuur kon beginnen. De volgende rondleiding door het kasteel zat vol maar wij konden mee met de rondleiding van half drie. Wij hadden tijd over om even de tuin door te lopen en op zoek te gaan naar “De Bedriegertjes” gna gna gna… Oh, oh wat had ik een dikke voorpret en leedvermaak. Maar hoe ik ook zocht in die tuin, geen stiekeme waterspuitende plekjes gevonden. Bah, wat een tegenvaller. Oh, het was wel mooi hoor, met een mooi theehuisje en een prachtige schelpenfontein. Maar ik wou en zou een natte Paula zien… Ondertussen was het bijna 2 uur en we besloten eerst nog even wat te drinken in de Orangerie.

 

Een paar minuten voor half drie stonden we voor de ingang van het kasteel. Maar daar kregen te horen dat de groep al naar binnen was en helemaal bomvol zat. Er kon niemand bij maar over tien minuten zou een nieuwe rondleiding starten. Dat pikte ik niet en haalde mijn verhaal bij de kassa. De juffrouw achter het loket liet ons met een andere vrijwilliger naar de ingang van het kasteel lopen om te vragen of we toch nog naar binnen konden. Hij klopte aan en een man deed open. Stel je voor, een mooi bewerkte deur van een mooi gebouw in een prachtige omgeving met geurige rozen. De deur zwaait sierlijk open en daar stapt werkelijk een gedrocht naar buiten. Een figuur die zo uit Lord Of The Rings weg had kunnen lopen. Ken je die dwerg uit de films, Gimli? Nou, daar een Duitse variant op. Een woest uitziende onbeschofte kerel met een ongekamde kop met haar en hij had een woeste grijze baard. Mijn ogen glijden naar beneden. Hij heeft een soort van Duits jagerpak aan met zo’n groene korte broek en gebreide groene sokken tot aan zijn knieen. Een klein reepje witte bovenbeen is nog te zien. Nee, wij konden echt niet meer naar binnen, het zit vol. Ons verweer dat wij op tijd waren en bij de groep van half drie hoorde kreeg geen gehoor. Star werd ons beloofd dat er over 10 minuten echt een nieuwe rondleiding van start zou gaan. En dicht ging de deur weer. Er zat voor ons dus niks anders op dan 10 minuten te wachten. Na tien minuten zwaaide de deur weer open en de Duitse jachttrol kwam weer tevoorschijn en nam ons minachtend op. “Hoe groot is de groep?” klonk het op barse toon. Ik keek om mij heen, er waren geen mensen bij gekomen dus “4 man” antwoordde ik nog vrolijk. Dit was niet het antwoord waarop hij zat te wachten en wij werden afgescheept met “De volgende rondleiding is weer om 16.00 uur” en dicht ging de deur weer. De deur viel dicht maar onze monden vielen open. Op hoge poten stapte ik terug naar de kassa en eiste ons geld terug. Dat kregen we gelukkig wel. Bij de kassa stond trouwens ook een oudere vrouw wat sip te kijken. Ook zij had niet gerekend op een defect pinapparaat en kwam 50 eurocent te kort. Maar keihard werd gezegd dat het kasteel niet gesubsidieerd werd en het oudje stelletje werd glashard geweigerd, waarop Paula haar goede daad voor de dag deed en het stel 50 eurocent gaf. Ondanks dat de weergoden ons die dag gunstig waren gezind, was ons uitje naar Rosendael toch in het water gevallen en we besloten onze heil elders te zoeken.

In het kader van de Open Monumenten Dag besloten we te kijken of Park De Hoge Veluwe was opengesteld. Maar nee hoor, 6 euro per persoon en met nog twee openingsuren voor de boeg besloten we dat het niet de moeite meer waard was en af te taaien. Onderweg aten we natuurlijk nog wel een heerlijk ijsje met een prachtige rozebeer-wafeltje. Rozebeer was niet te versmaden en werd met huid en haar door ons verslonden voor we aan het heerlijke ijs begonnen. Eenmaal terug in Lelystad trakteerde Paula en Gerard ons op het eten. We besloten naar Nieuw China te gaan. Daar kan je tegenwoordig onbeperkt wokken voor een redelijk bedrag. Je mag zelf het vlees en de groente opscheppen, naar de wokkok (raar woord) brengen die het vervolgens klaarmaakt met een saus naar keuze. Daarna kan je je bord volladen met allerlei spulletjes uit het warme buffet. Terwijl Gerard, Wim en ik ons tegoed deden aan allerlei soorten vlees heeft Paula in haar uppie alle garnalen verorberd. Ze kreeg er maar geen genoeg van.

 

Met een vol buikje zijn we teruggegaan naar huis voor een afzakkertje en een zeer leuke aflevering van Sex in The City. Ik zal niet te veel verraden maar het ging over een rode doos en verder laat ik alles maar over aan je fantasie. Omdat Paula door Beer en Marcel helemaal was gehersenspoeld betreffende Mama Mia, besloot ik de hersenspoeling ongedaan te kregen door haar te bombarderen met mijn Abba-DVD. Alleen wou ze per se Does Your Mother Know horen, ik denk dat er toch een restje Mama Mia is blijven zitten. Toen werd het tijd om afscheid te nemen en Wim en ik brachten Paula en Gerard naar huis. Ik kan je wel vertellen dat het een zeer lollige rit is geworden. Met drie personen in de auto die de Baco’s wel erg lekker vonden kan het ook niet goed gaan. Ondanks de kleine tegenslagen bij die Bedriegertjes is het toch nog een heerlijke dag geworden. Paula en Gerard bedankt.

P.S. Later hoorde we dat we straal langs de Bedriegertjes zijn gelopen maar dat de Bedriegertjes alleen bedriegen tijdens de rondleidingen in de tuin. Nou, we zijn in ieder geval goed bedrogen.

Van de week kwam er weer zo’n mevrouw aan de deur. Een collectant voor het KWF Kanker Bestrijding. Een van de goede doelen waaraan wij geven. Alleen is dit jaar de campagne ons een beetje in het verkeerde keelgat geschoten. Overal langs de weg zag je ze staan. De campagneborden met de tekst “Er is een middel tegen kanker”. Hoera! Denk je dan, eindelijk een middel tegen kanker. Je zal als terminaal kankerpatiënt maar langs een van die borden rijden. Een laatste sprank van hoop maakt zich dan meester van je lichaam, totdat je beter gaat kijken en ziet dat er eigenlijk staat “Er is geen middel tegen kanker” maar op de G liggen een paar euromuntstukken zodat deze zo goed als onzichtbaar wordt. Bah!!! Geen goede zet. Maar goed, aangezien ik toch altijd aan het KWF geef, heb ik ze voor deze keer maar vergeven en een paar euro in de collecte bus gedaan.

Zo’n 10-15 jaar geleden heb ik ook nog met de collectebus gelopen. Ik liep toen voor de Nederlandse Brandwonden Stichting. Een goed doel om je voor in te zetten dacht ik, ga maar na als je een klein brandwondje hebt opgelopen, bv. Tijdens het koken. Nou dan kan ik wel jodelen terwijl ik mijn vinger flink onder de koude kraan hou hoor! Maar goed, terug naar de collectebus. Vlak voor de collecte waren we met een hele ploeg naar de opnames gegaan van het RTL-4 programma “Prijzenslag” met mijn grote vriend (NOT!!!!) Hans Kazan. Ik had het uitstapje toen georganiseerd voor de medewerkers van Radio Lelystad en aanverwanten, vrienden etc. Met een ploeg van rond de 40 mensen vertrokken we richting Hilversum om drie opnames bij te wonen. Altijd leuk om te zien hoe TV gemaakt wordt en wie weet wordt je wel uitgekozen om naar voren te komen. We hadden dolle pret op de tribune en we keken naar de goedgeoliede machine dat op de werkvloer zich afspeelde. Het was duidelijk te merken dat ze al honderden afleveringen achter de rug hadden. Er waren al 2 afleveringen opgenomen en de derde begon. Ineens hoor ik “Kom maar naar beneden en sla je slag, Jef W……” Oh mijn God!!! Ik moest op een drafje naar beneden rennen… Op dat moment speelde er van alles door mijn hoofd. Want wat niemand wist, was dat bij het uitstappen uit de auto de knoop van mijn broek was afgesprongen. Tja, gelukkig had ik wel een riem om maar stel dat iemand het zag…. En dat voor een miljoenen publiek. Stel je voor dat ik de trap af zou rennen, mijn broek naar beneden zou zakken en ik zo van de trap af zou lazeren voor het oog van een aantal camera’s. Dat beeld zou mij mijn verdere leven achtervolgen als een slechte nachtmerrie. Je moest eens weten wat er op een kort moment door je heen kan flitsen. Op een “coole” en rustige manier kwam ik dus de trap af geschreden. Ik had mijn overhemd netjes over mijn broek heen gebloesd zodat het niet op zou vallen. En achter die balie zat ik constant aan mijn overhemd te frunniken om mijn kapotte knoop maar te camoufleren. Ik mocht zelfs nog aan het rad draaien maar redde helaas de eindronde niet. Wel ging ik naar huis met een koffiezetapparaat, een baby-speledingetje en een stapel in leer gebonden Lucky Luke’s. Jammer genoeg heb ik niet echt genoten van mijn TV-debuut, mijn gedachten lagen ergens anders, richting het midden van mijn lichaam.

 

Een paar weken later werd de aflevering uitgezonden. En laat het nu precies in de week vallen dat ik collecte moest lopen. Ik durfde echt niet naar mijzelf op TV te gaan kijken en te zien hoe ik als een debiel aan mijn overhemd zat te rukken en te friemelen. Ik besloot dus maar collecte te gaan lopen. En ik heb mij toch een partij gelachen… De gezichten van de mensen die open deden. Stel je voor: Ome Jaap en tante Truus hebben net hun appies, bloemkool en sudderlapje achter de kiezen en zitten nu heerlijk voor de buis, lekker gezellig naar Hans Kazan te kijken. RINGGG, gaat de bel. “Gut wie zou daar nu zijn” roept tante Truus nog terwijl ze naar de deur schuifelt. Ze doet de deur open en ziet dezelfde man die net nog op de buis was opeens voor haar deur staan… Ik kon precies zien wie er wel en niet naar Prijzenslag had gekeken. Als ze een wezenloze of verbaasde blik in de ogen hadden, wist ik wel hoe laat het was. Sommige geloofde hun ogen niet en keken weer terug in de kamer naar de beeldbuis en dan weer naar mij… Wel viel mij op dat ik die avond een behoorlijk centje had binnengebracht voor de Brandwonden Stichting. En zo hebben mijn 15 minutes of fame toch nog wat opgeleverd.

Vinden jullie dat nu ook zo leuk? Om bij de supermarkt te kijken wat andere mensen allemaal in hun karretje duwen? Ik kan mij echt kostelijk vermaken en maak er dan ook een spelletje van: Passen de boodschappen bij de persoon. Allereerst kijk ik altijd naar de persoon, probeer diegene in te schatten en kijk dan het boodschappenkarretje na. Dat kan nog een probleem zijn als er een berg met boodschappen in de kar ligt. Maar bij de kassa, als de boodschappen eenmaal op de bank liggen uitgespreid gaat het een stuk beter. Echt waar, je hebt verschillende types: De milieu bewuste personen die alleen maar biologische producten halen, de keukenklunzen die alleen maar kant en klaar maaltijden halen, de fastfood-freaks met patatten, frikadellen etc., de bier en chips types en ga zo maar door. Ja, je komt veel van iemand te weten bij de kassa. Is die knappe man nog vrijgezel? Nee, want daar ligt een doos met tampons (of hij moet nog bij zijn moeder wonen). Ook een potje olvarit of boodschappen voor een heel weeshuis wijst erop dat de heer of dame in kwestie geen vrijgezel meer is. Dan kan je beter op de kleine porties letten: Half litertje melk, 3 ons spruitjes en een kilootje aardappelen. Dus vrijgezelle mannen en vrouwen met z’n allen naar de supermarkt.

Vanmorgen kwam ik erachter dat ik geen brood meer in huis had dus moest ik even naar de supermarkt voordat ik naar mijn werk ging. Het was in de winkel vrij rustig maar omdat er slechts een kassa geopend was, stond er wel een rij voor. Ha, ik kon mijn spelletje weer spelen. Voor de kassa stond een vrijgezelle man en een huisvadertje (veel boodschappen en van die wattenkussentjes om make-up te verwijderen). Maar de vrouw die aan de beurt was maakte het mij wel heel moeilijk, want wat moet je denken van iemand die alleen maar 6 stoffer en blikken koopt?

Hehe, de klus is eindelijk af. Eindelijk heb ik mijn hele muziek-collectie doorgewerkt. Alle 30410 verschillende nummers zijn omgezet naar MP3, dubbele titels verwijderd en beoordeeld van 1 ster tot 5 sterren in het programma <a href="http://www.apple.com/nl/itunes/download/">iTunes</a>. Ik ben er een paar maanden mee bezig geweest, maar nu is het dan eindelijk klaar en net op tijd.

iTunes is een zeer uitgebreid programma om je muziek te beluisteren maar het kan nog veel meer. Hiervoor gebruikte ik altijd WinAmp maar dat voldoet niet meer. iTunes heeft namelijk een SmartPlaylist, hier kan je bijvoorbeeld opgeven dat je alleen goede nummers van 1970 – 1980 wil beluisteren. Of alleen rocknummers die je nog nooit beluistert hebt. De keuze is zeer uitgebreid. Bovendien kan het programma’s ook direct MP3-cd’s branden. Ik geef gewoon op dat ik alleen liedjes wil opnemen die ik 4 sterren of hoger heb gegeven en het programma brandt ze uiteindelijk op CD. Kan het nog makkelijker?

De CD’s zijn dus ruim voor onze reis naar Eurodisney klaar. Ik weet alleen niet of mijn muziekkeuze gewaardeerd wordt. Tussen mijn favoriete nummers zitten behalve mooie of goede nummers ook een aantal liedjes waaraan ik herinneringen heb. Nummers die bepaalde beelden of gevoelens oproepen maar waar anderen niks aan vinden.

Wil je voorbeelden?
Er zitten een paar televisie-tunes tussen zoals Ti-ta tovenaar, Barbapapa, Pipi Langkous, Q & Q. Maar ook liedjes uit Hamelen en Ja Zuster, Nee Zusters.
Liedjes die ik vroeger bij mijn oma’s kreeg te horen zoals Janus, Pak Me Nog Een Keer van Ria Valk of Het Soldaatje van Zangeres Zonder Naam. En natuurlijk muziek van Luv’, Celine Dion en Sarah Brightman.

Maar er zit ook een speciaal nummer tussen. Een liedje dat Paula voor Wim heeft gezongen, het is een heel mooi nummer geworden dat een vriend van Paula heeft gecomponeerd en Paula dus heeft ingezongen. Het nummer heet “Hugo” en dat is de bijnaam van Wim. Wie hem wil horen kan hem <a href="http://home.wanadoo.nl/jef.westerveld/hugo.mp3">hier</a> downloaden, let wel op! Het staat in MP3-formaat en is ongeveer 3 – 4 Mb groot.

Het gaat dus een lekker ritje worden naar Parijs en Wim, Paula en Gerard raad ik aan om oordopjes mee te nemen. Want ik ga heel hard meezingen!!!