Het zou vandaag flutweer worden, regen regen en nog eens regen. Dat kan je niet hebben als je een dag gaat winkelen in Amsterdam. En zo veranderlijk het weer is, zijn wij ook. Dus Amsterdam adios en Rotterdam here we come. Althans, Rotterdam Alexander. Want wij bleven vandaag in de drie winkelcentra Alexandrium. Lekker overdekt winkelen. Onderweg pikte we Paula ook nog even op die nog steeds in de overtuiging was dat het een dagje Amsterdam zou worden.

De autorit naar Rotterdam verliep voorspoedig, Paula en ik zijn ondertussen ervaren web-loggers geworden en bovenal: het werkt zeer verslavend. Het is elke keer weer lachen om paula’s webs**p te lezen en met z’n drieën alles te bespreken. Dus voor we het wisten kwamen we aan in Rotterdam. En dat was maar goed ook want bij elk hobbeltje hoorde wij Paula’s blaas klotsen. Parkeren doen we altijd op het dak van Alexanderium III, daar mag je dan in zo’n spiraal naar boven rijden. Voor iemand met hoogtevrees is dat geen pretje (ik zal geen namen noemen hoor Paula…), dus degene zat met dichtknepen oogjes zachtjes voor zich uit te prevelen: “ik ben niet bang, ik ben niet bang”. En nee hoor, ze was niet bang, ze had alleen een slaap tekort van het vele loggen. Na de nodige pitstop waar we alledrie toch maar een plasje deden, begon het etalage-shoppen. Je kent het wel, meubelzaakje in, meubelzaakje uit, lampenwinkel in, lampenwinkel uit. Maar met lege blazen merkte we toch wel dat het tijd werd voor lunch. En ja hoor, een Burger King in de buurt. Tja, ik kan dan als een kind zo blij worden. Dus papa Wim en mama Paula namen mij bij het handje mee de Burger King in, jottum!!!

Ik weet alleen niet wat ze daar allemaal in het eten doen, maar tijdens de lunch zakte het niveau van de gesprekken diep… zeer diep. Ineens klonk alles wat we zeiden zeer dubbelzinnig, De meest normale zinnen kregen ineens een totaal andere betekenis. Zelfs het “zuigen” aan een rietje wat Paula deed zorgde voor een lachstuip, zodat de cola uit Paula’s mond “spoot”. Nou ja, je begrijpt het verder wel. Als drie giebelende tieners vertrokken wij uit de Burger King en op de roltrap naar het overdekte winkelcentrum kreeg Paula gigantisch de slappe lach. De statige dame met vingerplant in haar hand die juist in tegengestelde richting de roltrap af kwam keek haar afkeurend aan en schudde haar hoofd. Wanneer je vervolgens als twee homo’s Paula volgt in een lingeriezaak is de chaos compleet. Lekker lachen om de beha’s die daar hangen. Nou eigenlijk was het meer lachen om de heren-afdeling. Overal beha’s in alle maten en vormen en maar een lullig rekje met heren-ondergoed. En het zag er ook zo niet-opwindend uit. Het spijt me hoor, maar ik raak echt niet opgewonden van een blauw gestreepte recht toe recht an pyama broek, een wijde boxer met ananasjes of een degelijke witte onderbroek. Niet onze winkel.

Verder hebben we heerlijk gewinkeld en iedereen kwam een winkel van zijn gading tegen. Paula de juweeltjes, Wim kledingzaken en Jef een heerlijk kaaswinkeltje. Zo liepen we wat te dwalen, kKwamen een winkel tegen die Harriet’s heette, twee straten: Grote Beer en Kleine Beer (geen Roze Beer). Ik kreeg een uitbrander omdat ik niet mocht fotograferen in de Bart Smit en ineens stonden we voor DE winkel: The Soap Story. Een prachtige winkel vol met kleurtjes en geurtjes. Een winkel die alleen maar zeep verkocht. Niet zomaar zeep, nee in de meest vreemde smaken, ehhh ik bedoel geuren: Aardbeien-room, jasmijn, mandarijn, chocolade-sinasappel en ga zo maar door. Ik ben dol op allerlei geurkaarsjes en zeepjes dus Wim en ik hadden al snel een aantal zeepjes en Paula werd ook enthousiast. De verkoper bleek een zeer leuke jongen te zijn (in alle opzichten) en van hem mochten wij een foto van hun logo maken. Het blijkt hun zeep allemaal in België gemaakt wordt. Een aantal zeepjes rijker en euro’s armer verlieten we met een goed gevoel de zeepwinkel.

Verderop was een tumult ontstaan. Het is een groot voordeel als je lang bent, je kan precies zien wat er aan de hand is. Een vechtpartij… tussen twee vrouwen. Een jonge vrouw in hoofddoek stond te vechten met een oudere Nederlandse vrouw. Er vielen rake klappen.. Gelukkig bemoeide veel mensen zich ermee en het hoofddoekje werd door een man weggeduwd en gezegd dat zij en haar twee vriendinnen moest oprotten… Discriminatie hoor ik je nu denken. Niet helemaal, wat was het geval: De drie hoofddoekjes waren flink aan het zieken door expres tegen het winkelend publiek aan te botsen. Zo ook tegen deze oudere vrouw, deze zei er wat van en de drie begonnen de vrouw helemaal verrot te schelden en van het een kwam het ander en dat alles liep uit op een flinke vechtpartij. De oudere vrouw stond nog na te trillen van de schrik. De drie hoofddoekjes liepen door, maar hadden blijkbaar niks geleerd, want achter ons ontstond opnieuw tumult toen een van de drie zich met haar volle gewicht expres tegen een Surinaamse vrouw worp. Opnieuw de vlam in de pan. Dit keer zijn we maar doorgelopen, dit soort gekken hou je altijd… Helaas proberen ze het altijd bij zwakkeren. Een vrouw die langs de kant stond zei dat vorige week een vrouw in een rolstoel door drie jongens op de fiets was aangereden. Toen ze er wat van zei, werd ze in het gezicht gespuugd en gingen ze er met haar tas vandoor. Tja, de jeugd heeft de toekomst he.

Ondertussen was het al vier uur geworden en tijd om naar huis te gaan. Toen we buitenkwamen, regende het flink en met al de zeep op zak waren we bang om een heel schuimspoor achter te laten naar de auto. De terugweg naar huis was een crime… File, file en nog eens file. Van Rotterdam tot aan Lelystad hebben we in de file geweest. Vier uur uit Rotterdam vertrokken en om half acht waren we in Lelystad. Zo gaar als boter maar zeer voldaan door weer een leuke dag. Met een nieuwe voorraad zeep kan Paula voorlopig weer even voort met de soap. En ik… Ik ruik morgen naar watermeloen…

Hoi allemaal,

Vandaag even geen uitgebreid web-logje van mij. We zijn net thuisgekomen en ik voel me niet zo lekker en ben bovendien bekaf. Morgen ben ik terug met een uitgebreidt verslag. Oh ja, als ik Rozebeer niet meer spreek. Veel plezier morgen!!!

De rest spreek ik morgen, doei…

Meewerken aan een DVD-site heeft zo zijn voordelen. Zo krijgt DVD-home regelmatig uitnodigingen om weer een DVD-release te vieren of om een presentatie bij te wonen. Vandaag was het ook weer raak. Binnenkort verschijnen de eerste DVD’s van de populaire komedie Seinfeld en we hadden een uitnodiging gekregen. Dus togen Ferry, Nancy, Wim en ik vanmiddag naar Amsterdam. Volgens de uitnodiging moesten we om 3 uur in het Comedy Cafe zijn aan het Leidseplein. Nu zit er een comedycafe aan het Leidseplein maar “het” Comedy Cafe zit aan het Max Euweplein, even verderop. Natuurlijk liepen wij eerst op de verkeerde af. Het bleek dus degene aan het Max Euweplein te zijn, foutje…

Een paar minuten voor drie kwamen wij het cafe binnengestapt en wij werden hartelijk verwelkomt met een gratis drankje en een heerlijk stuk appeltaart. Toen was het tijd voor de presentatie. De inleiding werd gegeven door een Amerikaanse standup-comedian. Het was reuze grappig maar wij waren eigenlijk de enige die moesten lachen. Zeer sneu voor die comedian. Maar goed, dat heeft mij wel aan het denken gezet en ik ben tot de volgende keuzes gekomen.
a. Wij hebben zeer afwijkende humor.
b. Full-time recensisten hebben geen humor
c. De rest van de zaal verstond geen Engels
d. De comedian was geen zak aan en wij lachen om een scheet
Als jullie het niet erg vinden hou ik het persoonlijk op antwoord B

Na de leuke act van de comedian was het tijd voor de extra’s van Seinfeld die op een groot doek werden geprojecteerd. Dat was een lange zit, vooral op een oncomfortabele barkurk. Bijna een uur lang werden wij getrakteerd op bloopers, documentaires etc. Toen de lichten weer aanfloepte en de presentatie klaar was, mocht ik eindelijk van de kruk af. Het voelde of mijn kont los had gelaten en nog op de kruk lag, zo ongevoelig waren ze. Jawel, mijn billen waren halfwege de documentaires diep in slaap gevallen. Bij de uitgang kregen we nog een mooie Seinfeld-mok (helaas niet de DVD’s).

Toen we buiten stonden besloten we naar de Pizza-hut te gaan, die onder het Matriott-hotel aan de Stadhouderskade ligt. Ferry en Nancy komen heel graag in de Pizza-hut en hadden zich er al helemaal op verheugd. Wij dus naar de Pizza-hut. Je moest dus via het Marriott-hotel naar binnen en kan kom je in een totaal andere wereld. Het land van de drie-delige pakken. Jakkes, wat voelde ik mij niet op mijn gemak!! Daar liep ik dan in mijn aubergine-kleurig t-shirt. Bovendien was de Pizza-hut niet meer de Pizza-hut maar een onderdeel van een poepie-chic restaurant. Ook het assortiment van de Pizza-hut was uiterst beperkt en men wist van heftige prijzen. Toch maar pizza’s besteld. Voor een chic restaurant viel de bediening vies tegen. De ober die de bestelling kwam opnemen sprak amper Nederlands. Het eten was wel goed (mag ook wel voor die prijzen), maar terwijl Ferry en ik met onze laatste slice bezig waren kwam er een ober aan. Die haalde zonder blikken en blozen de lege borden van Nancy en Wim weg, onze glazen werden weggehaald en terwijl ik het laatste stukje pizza aan mijn vork reeg en naar mijn mond bracht werd mijn bord onder mij vandaan gegrist. Hij keek nog met een half oog naar Ferry maar omdat deze nog een stuk pizza op zijn bord had liggen besloot hij maar weg te gaan. Ons achterlatens met een bijna lege tafel en zeer verbaasde gezichten. Is dit misschien de nieuwe mode?

 

Ferry en Nancy trakteerde ons op het eten, waarvoor nog hartelijke dank. En wij vertrokken en besloten ons weer te mengen onder het normale volkse gepeupel. Ferry en Nancy ging nog naar de bioscoop en Wim en ik besloten af te taaien. Nog even een pitstop gemaakt bij Paula en Gerard waar ik verrast werd door een heerlijke pannenkoek met honing. Paula nam er ook nog eentje, Gerard had net zijn buikje vol en Wim is niet zo dol op pannenkoeken. En ook vandaag was weer een heerlijk dagje.

Afgelopen zaterdag waren we even in de Mediamarkt in Almere. Pasula moest en zou de Mama Mia-cd gaan kopen en voor mij is het geen straf om ook een tripje te maken naar de Mediamarkt en mij daar te verlekkeren aan al die dure plasmaschermen. Maar ach, deze zullen er niet eerder komen dan wij een flinke prijs in de staatsloterij hebben gewonnen. Nooit dus. Maar een mens kan blijven dromen. Wel hadden wij iets anders leuks gezien. Een nieuwe DVD-speler. Niet dat onze oude kapot was, nee die functioneert nog steeds goed. Nee, wij deden decadent en kochten een DVD-speler voor op de slaapkamer. Zodat wij ‘s avonds ook nog een leuk filmpje in bed konden kijken. En stonden twee grote stapels met DVD-spelers opgestapeld. Een van het merk Medion en de andere was een Daytek. Beiden voor de luttele prijs van 33 euro.

Ik weet nog goed toen ik mijn eerste DVD-speler kocht. Die kon je nergens goedkoper krijgen dan 1000 gulden. Dan is 33 euro zo gek nog niet. Okay, het is geen top-merk maar eerder een joekie joekie spelertje, maar op de slaapkamer maakt dat niet uit. Wim en ik stonden voor de twee enorme stapels spelers en konden geen keuze maken. Wordt het de Medion of de Daytek? Nou, Pasula zou de doorslag wel geven. De D(aytek) staat voor dag en de M(edion) voor midnight. De Medion dus. En de Medion werd het. De kassa-bediende zei pas na het afrekenen dat de Dayton veel beter verkocht werd en haar keuze daar naar uit zou gaan…. “dank je wel voor je overbodige opmerking, dat had je wat eerder moeten zeggen” dacht ik nog. Maar eenmaal thuisgekomen, sloot ik het spulletje meteen aan. Er zat zelfs een scart-kabel bij en dat voor die prijs… Maar goedkoop was in ons geval een miskoop. Het ding gaf hortend en stotend beeld en hij leek er geen zin in te hebben.

Vandaag dus terug naar de Mediamarkt om te ruilen. Nooit geweten dat je kon lachen aan de servicebalie bij de Mediamarkt. Meestal is de service om te huilen bij een servicebalie, maar hier liep alles wat anders. We waren net aan de beurt en een wat oudere vrouw stond ons ten woord. Ik vertelde mijn verhaaltje en gaf een uitleg over wat er volgens mij aan de speler scheelde. Ze stond mij aan te kijken of ze het in Keulen hoorde donderen. Maar er kwam afleiding voor haar binnen. Een leuke jongen van begin jaren twintig stapte de servicedesk binnen en ging zitten.
“Chantal, komt zo hoor.”, sprak de servicemedewerkster tegen hem. De jongen keek haar onbegrijpend aan.
“Chantal is eten, die komt zo..” De jongen in kwestie wist even niet hoe hij moest reageren. “ik-Ik weet niet wat u bedoeld”, stamelde hij. Oei, de baliedame werd wat onzekerder.
“Jij bent toch Marcel, de vriend van Chantal” Het bleek Marcel dus niet te zijn.
“Oh, oh sorry maar je lijkt ook zo op hem” stamelde ze vanachter haar balie en het schaamrood stond op haar kaken. Ook haar collega kwam er nu bij en keek de jongen aan. “Hij lijkt helemaal niet op Marcel…” zei die verbaasd. De medewerkerster kon op dat ogenblik wel door de grond heen zakken. Eerst zitten klooien met de verpakking van onze teruggebrachte DVD-speler en nu dit weer. Nee zij had haar dag niet. Maar “Marcel”en wij konden er hartelijk om lachen.

Wij kregen een tegoedbon mee en gingen de winkel weer in om een nieuwe speler te halen. Een ding, ik luister dus nooit meer naar Pasula. Ik ben een stuk wijzer. Ik weet al dat ik nooit de weg aan haar moet vragen, maar ook de keuze voor een DVD-speler zal nooit meer in haar handen liggen. Kortom, dit keer gingen wij voor de Daytek. En weet je??? Hij speelt geweldig. Wij gaan vanavond lekker vroeg op bed met een filmpje, toastje en wat te drinken.