Stel je voor… Je bent lekker aan het winkelen, bij de IKEA. Je hebt allerlei artikelen gekocht met van die leuke Zweedse namen en natuurlijk van die heerlijke Zweeds gehaktballetjes gegeten, kom je buiten wil je je aankopen in de auto liggen… Auto weg, gestolen…

Gelukkig is dit ons niet overkomen, maar mijn zwager wel toen hij afgelopen woensdag bij de IKEA in Duiven was. Waarschijnlijk komt de auto, een Volkswagen T4 nooit meer boven en bevindt zich allang in Oost-Europa. Het schijnt wel meer te gebeuren op die parkeerplaats van de IKEA en de voorkeur gaat voornamelijk uit naar grote bestelbusjes. Ze hebben een berichtje geschreven die <a href="http://www.weetjewel.com/home.html">hier</a> te vinden is. Gelukkig dekt de verzekering wel de diefstal (dagwaarde) maar het is toch behoorlijk schrikken als zoiets je overkomt. Bovendien moet je dan ook maar weer van Duiven (bij Arnhem) naar Franeker zien te komen zonder auto. Wij wensen ze veel sterkte.


Dat het nog midden zomer is kan mij niks schelen, ik heb zin in de feestdagen. Nu ben ik toch al niet zo’n liefhebber van de zomer, maar mijn gedachten gaan al uit naar december. Zeg nu eerlijk. Het is toch heerlijk: Lekker vroeg donker, sfeerrijke feestversieringen in de stad, in de woonkamers staan de kerstbomen te pronken en sommige huizen zijn versierd met honderden lichtjes. Buiten is het koud en guur, het liefst met een flinke sneeuwbui. En als je thuis komt kan je met een lekkere beker warme chocomelk op de bank kruipen. De mensen zijn in hun sas en de treinen zijn gevuld met volk die een veel te groot kerstpakket onder hun armen dragen. Overal klinkt gezellige kerstmuziek en natuurlijk de geijkte kerstmarkten afstruinen onder het genot van warme gluhwein, geschonken in een ordinair plastic of papieren bekertje. En het duurt nog geen twee maanden of de eerste tuincentra zijn omgetoverd in prachtige kerstcentra met rijen vol ballen in alle kleuren en andere kerstprullaria. Je moet er dan ook vroeg bij zijn of alle mooie dingen zijn al uitverkocht.

Hmmmm, december… Ik wou dat het al zover was. De buren zullen mij wel voor gek verklaren want terwijl de mussen zomers nog dood van het dak vallen van de hitte, draai ik thuis al kerstnummers: O holy night, White Christmas, Mary’s boy child, Last Christmas. Ze passeren allemaal de revue. Ondertussen ben ik met de voorbereidingen voor de feestdagen bezig. Heerlijk vindt ik dat: wie nodigen wij uit voor welke dagen (Sinterklaas, kerst en oudjaar) en natuurlijk: wat ga ik koken? Met Kerst laat ik mij helemaal gaan op culinair gebied. Een uitgebreide zes gangen menu met alles erop en eraan en veel lekkere hapjes tussendoor. Al in augustus/september begint het te kriebelen en pluis ik allerlei kookboeken en sites uit op zoek naar lekkere recepten en goede suggesties. Terwijl ik mij met het culinaire bezig houdt zorgt Wim voor de aankleding, hij kan de mooiste bloemstukken maken en rond de feestdagen is ons huis gevuld met de prachtigste kerststukken. Ik ben blij dat Wim net zo gek is op de feestdagen als ik hoewel hij de kerstmuziek die ik nu draai wel wat overdreven vindt.

Ben ik nu de enige gek die daarna verlangt of zijn er nog meer die stiekem al verlangen naar de feestdagen met een dik pak sneeuw voor de deur?

Even leek het of het een saaie dag zou worden. Niks beleefd, geen leuke, geen verdrietige dingen. Slechts een dag werken, een dag vol met vergaderingen. Zeer slaapverwekkend dus ik zal maar niet vertellen wat ik vandaag allemaal aan heb moeten horen, boring!!!! Het leek er dus op dat het logje vandaag er bij in zou schieten. Terwijl ik op de weg naar huis in de overvolle trein na zat te denken over mijn logje, hoorde ik ineens het hemelse gezang van inspiratie. Ik keek om mij heen waar het vandaan kwam. Toen zag ik hem. Hij lag op de trap en een hemelse gloed kwam van hem af. Vreemd dat niemand anders hem was opgevallen. Hij, de inspiratiebron voor mijn volgende log. Hij lag daar zo aantrekkelijk op die trap. Het liefste wilde ik hem aanraken, hem omdraaien en zijn voorkant goed bekijken. Ik trok de stoute schoenen aan, draaide hem om en ik keek recht tegen…. De voorkant van een gloednieuwe Privé aan!!! Eureka!!! Iemand was hem vergeten mee te nemen, nu is hij dus helemaal van mij. Mij!!! Een duivelse lachje kon ik nog net onderdrukken. Natuurlijk lees ik dat blad nooit, behalve als ik bij de dokter zit of er eentje vindt in een stampvolle trein. Ik bladerde het blad van voor tot achter door, genoeg informatie voor wel vier logjes denk ik gretig… Bastiaan heeft Tooske met kussens om haar oren geslagen, de nieuwe Bachelor schijnt regelmatig in een homo-kroeg komen,er is een soapster verzopen en Trijntje schijnt eindelijk geen soepjurk meer op een gala te dragen. Oh, oh,oh wat een ellende allemaal in Boboland… Maar goed, de ene zijn dood is de andere zijn brood. Mijn saaie treinrit is een beetje opgeleukt en mijn logje is vandaag ook weer gevuld. Waar zo’n Privé allemaal niet goed voor kan zijn. Nu alleen hopen dat niemand mij in de trein heeft zien zitten neuzen in die privé. Stel je voor zeg, nee ik lees dat roddelblad niet. Nou ja, hoog uit een keertje bij de dokter.

De vakanties zijn weer afgelopen. De scholen stromen vol met kinderen, de treinen zitten afgeladen met forenzen en de wegen verstoppen weer door de vele auto’s met menige filesals gevolg. Het is afgelopen met de zitplaatsen in de trein en met de auto hoef ik al helemaal niet naar het werk, dat is stilstaan op de A6 en A1. Maar goed, vandaag kon ik even niet anders.

Vanmorgen begon de dag al goed, de wekker ging niet af vanwege een stroomstoring gisteren. Dus een kwartier te laat kwam ik mijn bed uitgerold. Haasten had geen zin meer dus ik besloot maar een treintje later te nemen. Wassen, aankleden, brood smeren, medicijnen innemen…. Tja, medicijnen innemen… Probleem!! Een van mijn pillekes bleek op. Jeffie had de boel weer eens niet in de gaten gehouden en het zijn toch echt pillen die ik nodig heb. Dus moest ik eerst naar het gezondheidscentrum voor een herhalingsrecept. Zo lekker, je moet de lege doosjes eerst voor tien uur brengen en dan kan je na vier uur je nieuwe medicijnen weer ophalen. Ik besloot dus maar met de auto door te rijden naar het werk, de files voor lief nemend. Het is altijd de vraag of er parkeerplek bij onze kantoren aanwezig is want daar is een chronisch gebrek aan en ik kwam toch al vrij laat aan. Maar ik kwam aanrijden en kon zo een parkeervak inrijden. Mijn eerste mazzeltje van die dag. De andere rondrijdende automobilisten die ook naar een plaatsje zochten keken mij vuil aan. Ik kon alleen maar stiekempjes in mijzelf lachen. Dat werd meteen afgestraft met een flinke stortregen waar ik doorheen moest. Verzopen als een hond kwam ik op kantoor aan, van top tot teen nat en een dik half uur te laat.

Het was vervelend maar ik moest ook weer een uurtje eerder weg anders zou ik voor de dichte deuren van de apotheek staan. Aangezien het vrij stil was besloot ik om kwart voor vier de boel de boel te laten. Gelukkig was het dit keer droog. De regen was al eerder met bakken naar beneden gekomen en ik moest af en toe “sierlijk” over de plassen heen dansen om naar geen natte voeten te krijgen. Op naar huis! Wat normaal een ritje van 40 minuten is, duurde dit keer bijna anderhalf uur. Ik hoorde het al in de auto. Veel files vooral rond Amsterdam. Op de A1 tussen Naarden en Blaricum 7 km. file. Maar ze waren erbij vergeten te vertellen dat het al vanaf Diemen langzaam rijden en stilstaand verkeer was. Ik zuchtte opgelucht toen ik op de A6 reed. Geen files en direct door naar huis. Fout!!! Ik weet niet wat er vandaag aan de hand was, maar de mensen reden vandaag zo knudde… Het leek alsof de Albert Heijn een gratis rijbewijs bij een kuipje Bona had weggegeven. Maar liefst 3 kettingbotsingen op een traject van 7 kilometers tussen Almere-Buiten en Lelystad. Wat doen die mensen allemaal in de auto? DVD’tje kijken? Mobiel bellen? Lekker op de Gameboy spelen? Of misschien een krantje lezen? Geen idee, in ieder geval hadden ze hun aandacht niet bij het verkeer. De ongelukken waren nog maar recent gebeurd want er was nog geen politie of ambulance in zicht. Vlak voor de afrit naar Lelystad gebeurde weer bijna een ongeluk toen er iemand met een rotgang aan kwam rijden en op het laatste ogenblik zijn auto tussen het afslaand verkeer perste. Wat ben ik blij dat ik morgen weer met de trein ga.