Ik lag vannacht heel lekker in mijn bedje te slapen en droomde mijn zoete dromen zoals elke nacht tot ik wakker schrok van gestommel. Ik luisterde goed en het lawaai leek van boven te komen. Ik keek naast me en zag dat Wim niet wakker was geworden van het lawaai. Je kunt een kanon naast hem afschieten en dan wordt mijnheer nog niet wakker. Ik besloot dus maar op onderzoek te gaan. Voorzichtig en stilletjes liep ik de trap op en opende het zolderraam. En plotseling stond ik oog in oog met een donkere man. Ik zocht me het apezuur en ook hij had de schrik behoorlijk op zijn gezicht staan. Toen ik weer tot mijn positieven kwam viel mij iets op aan deze inbreker, hij droeg wel heel opvallende kleding: een knalgeel jasje met franjes, pofbroek en een pet met veer. Verhip, het was de eerste zwarte Piet. Wat doet die nu op mijn dak? Sinterklaas is nog niet eens in het land! De Zwarte Piet was ondertussen bijna een Witte Piet geworden van de schrik en de kou en hij stond te rillen als een bang juffershondje.

Omdat ik bang was dat hij van het dak zou vallen, nodigde ik hem uit om binnen te komen voor een warm kopje chocolademelk. Dat liet Piet zich niet twee keer zeggen en zo zaten we 10 minuten later in de huiskamer aan een lekker warme kop chocolademelk. Natuurlijk was mijn eerste vraag aan hem wat hij zo vroeg in het jaar op mijn dak deed? Het bleek dat ik een test-piet op het dak heb. Deze Pieten komen in de weken voor Sinterklaas aan zijn reis begint naar Nederland om te testen of de daken nog wel sterk genoeg zijn om de Sint met zijn schimmel te dragen. Af en toe stampte hij hard op het dak om te testen en daar was ik wakker van geworden. De test-piet was best in zijn sas met zijn baan. Vanwege het nachtelijke werk kreeg hij al snel een toeslag van 50%, dat was al zeker 5 chocoladeletters en 12 suikerpaardjes meer in de maand en dan had hij het nog niet eens over de gevarentoeslag. Ja, Pietjes hebben het nog niet zo slecht.

Natuurlijk was ik ook benieuwd hoe het met Sinterklaas was. Het ging heel goed met de Sint volgens de Piet. Afgelopen zomer is zijn huis in Spanje gerenoveerd. Dat was ondertussen al een paar honderd jaar oud en hoognodig aan een opknapbeurt toe. En toegegeven, de Casa de Sinterklaas ziet er weer prachtig uit. Van buiten een likkie verf en van binnen ook een grondige metamorfose De Sint was weer danig in zijn nopjes. Hij had de smaak der vernieuwing flink te pakken. Hij zat er zelfs aan te denken om een botoxbehandeling te nemen en zijn duizenden rimpels glad te strijken, ook een haarkleurspoeling was een serieuze optie. Maar wie zou hem dan nog herkennen als hij met de stoomboot Nederland in zou varen. Men zou denken dat er weer een boot vol met illegalen het land in probeerde te komen. Nee, de Sint moest herkenbaar blijven. Dus besloot de Sint aan de lijn te gaan. Omdat hij in de jaren ’60 is blijven hangen werd het een sherry-dieet. De halve zomer had de Sint de grootste lol en viel maar liefst 5 kilo af. Toen een van de Pietjes “Patty’s Fort” had gezien, stelde hij de Sint voor om ook zo’n klysma kuur te ondergaan. De Sint verschoot van kleur en zei kordaat dat hij geen slang in zijn reet wenste. Slecht idee dus!

 

Ondertussen is de Sint en zijn Pieten druk bezig met de laatste voorbereidingen voor de grote reis naar Nederland. Gelukkig hoeven ze dit jaar niet zo veel cadeautjes in te pakken want ook de Sint heeft last van een tegenvallende e-co-no-mie (duur woord) en minder centjes in zijn portemonnee. De test-Piet had zijn chocomelk op en maakte aanstalten om weer aan het werk te gaan. “Doe de groeten aan de Sint” vroeg ik hem “en zeg maar dat ik ondanks mij kerstkoorts ook de Sint een warm hart toedraag”. De Piet nam hartelijk afscheid en klom het dak weer op. “Ik doe wel even zachtjes aan” zei hij nog en hij ging op in de duisternis van de nacht. En ik, ik dook mijn bed weer in naast Wim die niks had gemerkt en en later droomde ik weer fijn mijn zoete dromen.

Ondanks alle goede adviezen van mijn mede-webloggers ben ik vanmorgen toch maar aan het werk gegaan. Tenslotte zou ik vandaag maar een half dagje gaan werken. De ochtend begon al goed. Halverwege huis en de bushalte kwam ik tot de ontdekking dat ik vergeten was een overhemd aan te trekken en alleen een dun t-shirtje droeg. Dus terug naar huis en daardoor miste ik natuurlijk de bus. Met een vertraging van een half uur kwam ik op mijn werk aan. Mijn collega’s zien mij al aankomen… Half tien binnen en half een weer weg. Maar ja, ik had er recht op. Bovendien moest ik vanmiddag mijn nieuwe mobieltje ophalen die klaar lag bij de PTT. Het werd een kort en relaí dagje op kantoor. Eenmaal terug in Lelystad ging ik op een drafje naar het postkantoor om de mobiel op te halen. Hierna moest ik nog even door naar de supermarkt want vanavond zou Paula komen en die eet je de oren van het hoofd (Grapje…). Op weg naar de supermarkt kwamen er ineens allemaal hulpverleners met loeiende sirenes langs: Politie, ziekenwagens en volgens mij ook brandweer. “Dat moet een goed ongeluk zijn geweest” dacht ik nog. Maar al snel stond mijn hoofd weer bij de boodschappen want ik had nog niet gegeten en kreeg ineens een heftige aanval van IK-SMACHT-NAAR-EEN-BROOD-BAPAO. Natuurlijk moest ik weer rennen om de bus te halen en die haalde ik maar op het nippertje. Helemaal buiten adem nam ik plaats tussen allemaal schoollui die mij medelijdend aankeken met zo’n blik van “Ach kijk die ouwe stumpert nu..” Tja, als je 16-17 bent lijkt 40 misschien heel oud. Onderweg zag ik dat de weg tegenover onze wijk was afgesloten door de politie. Was er misschien iemand ontsnapt uit de gevangenis hier vlakbij? Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt dus thuis gekomen meteen even op de site van Omroep Flevoland gekeken. Van wat ik daar las schrok ik toch wel even. Zou jij niet schrikken als op nog geen 2 kilometer hemelsbreed een vliegtuig uit de lucht komt storten? De twee inzittenden hebben het helaas niet overleefd. De sirenes van de hulpverleners was daar natuurlijk voor bestemd. Het vliegtuig is vlak langs de weg neergestort op een buitenweg dus gelukkig niet midden in een woonwijk maar dat had weinig gescheeld. Wat er nu precies is gebeurd weet nog niemand. Maar op zulke momenten besef je pas hoe gevaarlijk het is om dicht bij een vliegveld te wonen. De foto hierboven is van het gebied in de buurt.

Jullie hebben het gisteren al moeten doen zonder een logje van mij en ook vandaag zal ik er niet zo veel van bakken. Zoals jullie misschien hebben gelezen ben ik vorige week naar de dokter geweest en heb een slijmoplosser en een anti-biotica kuur gekregen. Dat zal misschien wel helpen maar ik ben er niet zo blij mee. Anti-biotica en ik gaan niet goed door een deur heen. Ja, helpen doet het wel alleen gaat het gepaard met vele bijwerkingen. Daarom ben ik zaterdag pas begonnen met de kuur. Gisteren voelde ik de ellende al opkomen: hangerig, koortsig, diaree en een gevoel alsof ik elk ogenblik in janken kan uitbarsten. Dus gisteren was ik niet in de stemming om te loggen. Vandaag was eigenlijk nog erger, met andere woorden vandaag was een k*t-dag! Op het werk zouden we vandaag een nieuw mail-systeem introduceren dus moest ik al om zeven uur op kantoor zijn, dat betekent om half zes mijn bedje uit en kwart over zes de deur uit. Ik had vanmorgen mijn zomerjack al aangetrokken, deed de buitendeur open, deed de buitendeur weer dicht en trok toch maar mijn winterjas aan. Op het werk was ook niet alles koek en ei. Oh, de overgang naar het nieuwe mailsysteem verliep prima hoor. Alles was goed voorbereidt en ik had een heel duidelijke handleiding geschreven. Maar even voor negen werd ik gebeld door een collega van de financiële afdeling: “Hebben jullie mijn PC weggehaald of is dit een stille hint?” Ik voelde de bui al aankomen… Het dievengilde had toegeslagen, 6 PC en een kluis verdwenen. Dat kon er ook nog wel bij. De PC’s vonden we later onder bij de nooduitgang terug. De dieven waren waarschijnlijk gestoord en hebben alleen maar de kluis meegenomen.

Omdat mijn collega vanuit Breda moest komen was hij pas om 10.00 op kantoor. Hij was zijn eerste werkdag na zijn vakantie dus hij viel met zijn neus in de boter. Omdat ik om 7 uur al was begonnen wou ik om 3 uur naar huis, maar mijn collega was zo leuk om een afspraak bij de dokter te maken en vertrok al om 2 uur dus kon ik tot 5 uur door. ‘s Middags deed het netwerk ineens ook niks meer en ons half bedrijf hing aan de bel… Dat zijn van die momenten dat je het wel uit kan gillen. Bekaf en beroerd door de medicijnen stond ik wat te verkleumen op het station waar de trein natuurlijk zonder opgave een vertraging van meer dan 10 minuten had. De trein die kwam was zo propvol dat niet iedereen mee kon. Ik wist gelukkig nog een plekkie te vinden zodat ik als een sardientje in blik op het volle balkon stond en buiten zag ik een aantal mensen in paniek voorbij rennen op zoek naar een deur die nog wel toegang verschafte tot de trein. Helaas, de meeste konden nog een half uur op de volgende trein wachten. Tot Almere Buiten kon ik staan maar gelukkig was de laatste 10 minuten een plekje voor mij op een krukje. Thuisgekomen eten gekookt en nu zit ik dus wat tegen jullie aan te zeuren en een heel saai logje te schrijven. IK duik vandaag heel vroeg mijn bed in en hoop deze dag snel te vergeten. Hopelijk hadden jullie een beter begin van de week.

Vanmorgen hield ik het niet meer uit. Ja, beste webloggers, ik heb moeten toegeven. Het ging gewoon niet langer meer, zweten, bibberen en trillende handen en klokjes klingelde door mijn hoofd. Ik kon mijn verslaving niet meer de baas en op 9 oktober ging ik op zoek naar de eerste tekenen van de kerst. Er is slechts een plek waarvan ik weet dat ze al heel vroeg een kerstmarkt hebben: Tuincentrum Overvecht! En zo togen Wim en ik vanmiddag naar Utrecht en ja hoor. Daar hing een groot spandoek aan het hek dat zei “KERSTMARKT”. Oh joepie joepie, Jeffie kwam helemaal in de feeststemming. Het liefste wou ik meteen doorsjeesen naar de kerstafdeling maar jammer genoeg wou Wim eerst bij de plantjes etc. kijken en werden er twee reusachtige bolchrysanten in het karretje geladen, het wagentje puilde meteen uit. Was er nu nog wel ruimte voor mijn kerstspulletjes? Ik hield het niet langer en we kwamen aan op de kerstmarkt. Oh wat een zaligheid om te lopen tussen de gekleurde ballen, bomen en de prachtigste decoraties. Ik voelde mij in de zevende kersthemel. Gelukkig wist ik mij in te houden want we wilden niet al te veel geld uitgeven, maar hier kom ik dit jaar nog terug want wat een leuke dingen hadden ze weer. Nog niet zo veel ballen maar al heel veel mooie decoraties. Na natuurlijk veel te veel geld aan de kassa te hebben afgegeven stonden we twee en half uur later weer buiten. Ik besloot nog even verder te borduren op de feestdagen door mezelf te trakteren op een heerlijke oliebol. Ik heb alvast een voorschotje gehad op de feestdagen. Terug naar huis in de auto kijk ik opzij naar Wim en voel mij ineens heel warm worden… Een kerstmarkt, oliebollen en mijn ventje, dit alles zo maar midden in oktober. Wat is het leven toch heerlijk!